شکل های جور واجور اضطراب از دیدگاه روانشناختی

شکل های جور واجور اضطراب

1- اضطراب طبیعی

اضطراب رو همه آدما تجربه می کنن. اضطراب یک احساس منتشر، بسیار بد و بیشتر مبهم دل واپسیه که بیشتر با علایم دستگاه اتونوم همراه می شه. مثل تنگی قفسه سینه، طپش قلب، تعریق، سردرد، ناراحتی کوتاه معده و بی قراری که با نبود توانایی واسه نشستن یا ایستادن مشخص می شه. کل علایمی که هنگام اضطراب هست، بین افراد فرق داره (وود و همکاران، 2009).

 

 

2- اضطراب طولانی

اضطراب طولانی به شکل یک ناراحتی کم و بیش دائم در سطح روانی، جسمی و یا ارتباطی رو می شه. از دیدگاه دور و بری ها، اضطراب طولانی به شکل «رفتارای امتناعی» و «بلهوسی های» کم اهمیتی جلوه گر می شه که مدتها معنی اون رو بدرستی درک نمی کنن. اضطراب طولانی می تونه به شکل ظاهری احتراز از بقیه یا بی توجهی نمایان شه، واکنشهایی که واسه دور و بری ها به معنی علایم هشداردهنده به حساب آیند. فرار از تنهایی یکی از رگه های جدا کننده اضطراب از افسردگیه (کاویانی، 1380).

احساس گنهکاری، احساس درست انجام ندادن یا بد انجام دادن کار، احساس تأیید نشدن به وسیله بقیه معمولاً روش بیان اضطراب به ویژهً پیش کودکانه. نگرانیهای اضطراب آمیز درباره دور و بری ها، همراه با حدی از نشخوار فکری، بفراوانی مشاهده می شن. نگرانی هایی درباره خود می تونن جانشین نگرانیهایی درباره بقیه شن و با احساس خطر بدبختی نزدیک الوقوع همراه باشن (شاملو،1383).

3- اضطراب زیاد

این اضطراب چندین بار در روز یا بعضی وقتا و بیگاه بروز می کنن، مدت اونا محدود و شروع و پایانشان ناگهانیه. کودکان هم مثل بزرگسالان می تونن به بحرانهای اضطرابی زیاد دچار شن. در بیشتر مواقع، این واکنشها در برابر رویدادی یهویی یا موقعیتی خاص(مثل مرگ یکی از نزدیکان، مشکلات تحصیلی و یا شغلی) و در مورد اضطرابی مزمنی بروز می کنن. ، اضطراب زیاد به معنی علامت یک ترس کم و بیش هشیار از آزاد شدن و از دست دادن محبت والدین یا از خطری جسمی (معلولیت یا مرگ) است. در بروز اضطرابهای زیاد معمولاً اول تماشاگر افزایش تدریجی اضطراب و بروز دفاع هایی هستیم که فرد واسه جنگ علیه اون به کار می بندد، اما نبود درک دور و بری ها موجب می شه تا راهبردهای دفاعی، مؤثر واقع نشن و بحرانهای اضطرابی زیاد به وجود آیند. موقع بروز اضطراب زیاد فرد ممکنه توانائی کنترل خود رو از دست بده در این مواقع عمل کردن به شکل نا آرومی کم و بیش کنترل نشدنی جانشین بیان روانی اضطراب می شه یا برعکس با یک جلوگیری رفتاری که مشابه حالت بهت زدگیه مواجه می شیم. بیشترً در قله بحران اضطرابی حالت نا آرومی شدید و حرکات بی نظم وزایدی مثل به هم مالیدن دسته ها یا باز کردن و بستن انگشتان مشاهده می شه. علامت های بدنی اضطراب مثل تعریق، لرزش، تشنج و چیزای دیگه ای به جز اینا هم دیده می شن. تظاهرات شبونه اضطراب زیاد به شکل کابوسها و یا وحشت زدگیهای شبانگاهی بروز می کنن و در آخر خستگی شدیدی بر فرد مسئولی می شه و فرد به جستجوی پایگاهی ایمنی بخش می پردازه (سیف، 1387).

مطلب مشابه :  جهانی شدن نظام اموزش و پرورش