منابع مقاله درباره مشاغل آزاد، حضانت

پیری و از کارافتادگی و فوت
این قانون، مشتمل بر 10ماده و 4 تبصره، در تاریخ 19/11/1349 پس از تصویب مجلس شورا درتاریخ 9/12/1349 به تصویب مجلس سنا آن زمان رسید و برای اولین‌بار عبارت “تامین اجتماعی” در تبصره3 ماده1 و ماده3 این قانون مطرح شد. قانون مزبور، “سازمان بیمه‌های اجتماعی” را نیز به‌عنوان عضو شورا منظور و در مواردی، دامنه شمول قانون بیمه‌های اجتماعی را گسترده کرد.
مبحث دوم : قانون تشکیل وزارت رفاه اجتماعی
در تاریخ هفت مرداد 1353، قانون تشکیل وزارت رفاه اجتماعی به تصویب نهایی رسید و برای اجرا ابلاغ شد. طبق ماده? این قانون، وزارت رفاه اجتماعی به منظور فراهم آوردن و گسترش خدمات رفاهی و همچنین ایجاد هماهنگی و نظام مطلوب و اعمال نظارت و راهنمایی در مورد این‌گونه فعالیت‌ها تشکیل می‌شد و هشت وظیفه کلی زیر را انجام می‌داد29:
– تامین بیمه درمانی همگانی
– فراهم کردن تامین‌های اجتماعی از قبیل بیمه‌های اجتماعی و اعطای انواع کمک‌ها به افراد و خانواده‌های نیازمند و ایجاد و گسترش صندوق‌های حمایت و برقراری مستمری‌ها به استثنای صندوق‌های بازنشستگی کل کشور و موسسات و شرکت‌های دولتی
– تامین خدمات رفاهی برای کلیه گروه‌های سنی و خانواده‌ها از طریق ایجاد و تعمیم مراکز
رفاه خانواده، مهدهای کودک، خانه‌ها و باشگاه جوانان و پیران.
– تامین خدمات توانبخشی نسبت به معلولان جسمی روانی و اجتماعی
– نظارت بر سازمان‌های رفاهی غیردولتی و تعیین ضوابط و برنامه‌ها و روش‌های دستگاه‌های مزبور و آموزش و راهنمایی لازم
– درمان معتادان به موادمخدر و الکل و توانبخشی آنان
– عضویت در سازمان‌های بین‌المللی و شرکت در کنفرانس‌ها و مجامع بین‌المللی که در امور مربوط به مسائل فوق تشکیل می‌شود
– اجرای سایر خدمات رفاهی که بنا به تصویب شورای‌عالی رفاه اجتماعی به وزارت رفاه اجتماعی محول می‌شود
براساس ماده 2 قانون مذکور، مقرر شد که از تاریخ تصویب موسسات و واحدهای زیر، حسب مورد با بودجه و دارایی کارکنان، ارکان و شوراهای قانونی از وزارتخانه‌های مربوط منتزع و به وزارت رفاه اجتماعی وابسته یا منتقل شوند یا تحت ‌نظارت وزارت مذکور انجام وظیفه کنند:
الف) سازمان بیمه‌های اجتماعی با واحدهای مربوط (از وزارت کار و امور اجتماعی )
ب) بانک رفاه کارگران (از وزارت کار و امور اجتماعی )
ج) سازمان بیمه‌های اجتماعی روستاییان (از وزارت تعاون و امور روستاها )
د) سازمان تامین خدمات درمانی (از وزارت بهداری )
ه) انجمن توانبخشی (از وزارت کار و امور اجتماعی )
و) اجرای قانون حمایت کارمندان در برابر آثار ناشی از پیری و از کارافتادگی و فوت (از وزارت کار و امور اجتماعی )
ز) امور درمان و توانبخشی معتادان و واحدهای درمانی مربوط (از وزارت بهداری )
ح) امور مربوط به درمان و توانبخشی بیماران روانی و واحدهای درمانی مربوط (از وزارت بهداری )
مسئولیت و اختیارات هر یک از وزرا و وزارتخانه‌های موضوع این ماده، طبق قوانین و مقررات مربوط در هر مورد عینا به وزیر و وزارت رفاه اجتماعی منتقل شد.
به این ترتیب، امور سازمان بیمه‌های اجتماعی، تحت ‌نظارت وزارت رفاه اجتماعی قرار گرفت و وزیر رفاه اجتماعی، ریاست شورای‌عالی سازمان را عهده‌دار شد و مدیرعامل سازمان نیز به سمت معاون وزارت مزبور منصوب شد و پیشنهادهای مربوط به سازمان از طریق وزارت رفاه اجتماعی قابل طرح در هیات وزیران شد.
مبحث سوم : قانون تامین اجتماعی، مصوب تیرماه 1354
با گذشت کمتر از یک سال از تاسیس وزارت رفاه اجتماعی، در تیرماه 1354 قانون تامین اجتماعی مشتمل بر 118 ماده و 40 تبصره تصویب و در تاریخ 10مرداد 1354 برای اجرا ابلاغ شد.
طبق ماده ? این قانون، به منظور اجرا و تعمیم و گسترش انواع بیمه‌های اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ و متناسب با برنامه‌های تامین اجتماعی “سازمان تامین اجتماعی” تشکیل شد، به این ترتیب، نام سازمان برای اولین‌بار به “سازمان تامین اجتماعی” تغییر یافت. تعهدات سازمان به موجب ماده 3 قانون نیز به شرح زیر تعیین شد30:
الف) حوادث و بیماری‌ها
ب) بارداری
ج) غرامت و دستمزد
د) از کارافتادگی
ه) بازنشستگی
و) مرگ
همچنین مشمولان این قانون، از کمک‌های ازدواج و عائله‌مندی برخوردار شدند. طبق ماده 4 مشمولان این قانون عبارت بودند از:
الف) افرادی که به هر عنوان در مقابل دریافت مزد یا حقوق کار می‌کنند
ب) صاحبان حرف و مشاغل آزاد
ج) دریافت‌کنندگان مستمری‌های بازنشستگی، از کارافتادگی و فوت
به موجب ماده 9 این قانون، تعهدات بند الف و ب ماده 3 (حوادث و بیماری‌های بارداری) بر عهده سازمان تامین خدمات درمانی محول شد و به این ترتیب، مسئولیت اجرای این تعهدات که جزو وظایف و ماموریت‌های سازمان بیمه‌های اجتماعی بود، از آن منتزع شد. براساس ماده10، از تاریخ اجرای این قانون، “سازمان بیمه‌های اجتماعی” و “سازمان بیمه‌های اجتماعی روستاییان”، در “سازمان تامین اجتماعی” ادغام شدند، دیون و مطالبات، بودجه و دارایی کارکنان آن‌ها با حفظ حقوق، سوابق، مزایای استخدامی و کلیه وظایف و تعهدات آن‌ها به سازمان تامین اجتماعی منتقل شد. همچنین براساس ماده 11 این قانون، تاسیسات و تجهیزات درمانی سازمان بیمه‌های اجتماعی با حفظ مالکیت سازمان تامین اجتماعی، در اختیار سازمان تامین خدمات درمانی قرار گرفت و کارکنان واحدهای درمانی مذکور در این ماده با حفظ حقوق و سوابق و مزایای استخدامی خود به سازمان تامین خدمات درمانی منتقل شدند. به موجب ماده 12، سازمان زیر نظر وزیر رفاه اداره می‌شد و دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی و اداری بود.
مبحث چهارم : قانون تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی در مرداد‌ماه 1355 قانون تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی تصویب و اجرا شد.
طبق ماده یک قانون مذکور، به منظور تامین بهداشت و رفاه اجتماعی، خدمات درمانی و توانبخشی، تامین اجتماعی و تنظیم خانواده و امور جمعیت و همچنین انجام دادن سایر وظایفی که به موجب قوانین مربوط بر عهده وزارت بهداری و وزارت رفاه اجتماعی گذاشته شده بود و نیز ایجاد نظام هماهنگ در اجرای خدمات مذکور، وزارت بهداری و بهزیستی تشکیل شد.
براساس ماده 2 آن، کلیه وظایف، اختیارات و مسئولیت‌های وزیر و وزارت رفاه اجتماعی و وزیر و وزارت بهداری با کارکنان و اعتبارات و دارایی و تعهدات آن‌ها حسب مورد به وزیر و وزارت بهداری و بهزیستی محول و منتقل شد.
در ماده 3 این قانون، وظایف اجرایی وزارت بهداری و بهزیستی در استان‌ها و فرمانداری‌های کل برعهده سازمان‌های منطقه‌ای بهداری و بهزیستی استان یا فرمانداری کل محول و مقرر شد اساسنامه این سازمان‌ها به پیشنهاد وزارت بهداری و بهزیستی به تصویب هیات وزیران برسد. در ماده 6 این قانون، کلیه وظایف اجرایی و همچنین کارکنان “سازمان تامین اجتماعی”، به استثنای کارمندانی که مورد نیاز صندوق موضوع ماده10 این قانون بودند، به سازمان‌های منطقه‌ای بهداری و بهزیستی استان‌ها و فرمانداری‌های کل منتقل شدند. تعهدات، دیون، مطالبات و دارایی سازمان مذکور نیز به “صندوق تامین اجتماعی” منتقل شد. همچنین مطابق ماده 7، تمامی کارکنان، دارایی، اعتبارات و تعهدات سازمان تامین خدمات درمانی، سازمان تامین خدمات رفاهی و انجمن توانبخشی، به وزارت بهداری و بهزیستی انتقال یافت.
طبق ماده، قوانین و مقررات سازمان تامین اجتماعی و سازمان‌های فوق‌الذکر و حدود وظایف و اختیارات شورای‌عالی و نیز ترتیب انتخاب اعضا و تشکیلات جلسه‌ها به نحوی که در قانون تامین اجتماعی آورده شده بود، به قوت خود باقی ماند و فقط در ترکیب اعضای فوق عنوان وزیر رفاه اجتماعی به وزیر وزارت بهداری و بهزیستی تغییر یافت و وزیر بهداری از مجموعه اعضای آن حذف شد31.
مبحث پنجم : لایحه قانونی اصلاح قانون تشکیل سازمان تامین اجتماعی، مصوب 1358
به موجب ماده ? این قانون، به منظور اجرا و تعمیم و گسترش انواع بیمه‌های اجتماعی و استقرار نظام هماهنگ و متناسب با برنامه‌های تامین اجتماعی، همچنین تمرکز وجوه و درآمدهای موضوع قانون تامین اجتماعی و سرمایه‌گذاری و نیز بهره‌برداری از محل وجوه و ذخایر، سازمان مستقلی به نام “سازمان تامین اجتماعی” وابسته به وزارت بهداری و بهزیستی، تشکیل شد که دارای شخصیت حقوقی و استقلال مالی و اداری بود و امور آن منحصرا طبق اساسنامه‌ای که به تصویب هیات وزیران رسید، اداره می‌شد. “صندوق تامین اجتماعی” موضوع ماده10 قانون تشکیل وزارت بهداری و بهزیستی و کلیه واحدهای اجرایی تامین اجتماعی سازمان منطقه‌ای بهداری و بهزیستی استان‌ها موضوع ماده 6 قانون فوق‌الذکر، در “سازمان تامین اجتماعی” ادغام شدند.
مبحث ششم : قانون ساختار نظام جامع تامین اجتماعی و تشکیل و تغییر نام سازمان‌ها به صندوق
پراکندگی خدمات تامین اجتماعی در حوزه‌های بیمه‌ای و حمایتی و تصمیمات جزیره‌ای و پراکندگی درصندوق‌های بازنشستگی و همپوشانی‌های فراوان به‌رغم اختصاص دادن بخش مهمی از بودجه عمومی کشور نظام تصمیم‌گیری کشور را بر آن داشت تا در قالب نظام جامع رفاه و تامین اجتماعی به این مقوله مهم سروسامانی بدهد. نهایتا پس از مباحث کارشناسی فراوان دولت در سال 1381 لایحه‌ای تحت عنوان مذکور به مجلس ارائه داد که نهایتا در21/2/82 از تصویب مجلس شورای اسلامی گذشت. در ماده یک این قانون چنین آمده است:
در اجرای اصل بیست و نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و همچنین بندهای (2) و (4) اصل بیست و یکم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و در جهت ایجاد انسجام کلان سیاست‌های رفاهی که به منظور توسعه عدالت اجتماعی و حمایت از همه افراد کشور در برابر رویدادهای اجتماعی، اقتصادی، طبیعی و پیامدهای آن، نظام تامین اجتماعی با رعایت شرایط و مفاد این قانون و ازجمله برای امور ذیل برقرار می‌شود:
الف- بازنشستگی، ازکارافتادگی و فوت
ب- بیکاری
ج- پیری
د- در‌راه‌ماندگی، بی‌سرپرستی و آسیب‌های اجتماعی
هـ- حوادث و سوانح
وـ ناتوانی‌های جسمی، ذهنی و روانی
ز- بیمه خدمات بهداشتی، درمانی و مراقبت‌های پزشکی
ح- حمایت از مادران به‌خصوص در دوران بارداری و حضانت فرزند
ط- حمایت از کودکان و زنان بی‌سرپرست
ی- ایجاد بیمه خاص بیوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست
ک- کاهش نابرابری و فقر
ل- امداد و نجات
تبصره1ـ برخورداری از تامین اجتماعی به نحوی که در این قانون می‌آید حق همه افراد کشور و تامین آن، تکلیف دولت محسوب می‌شود.
تبصره2ـ آثار و تبعات منفی احتمالی ناشی از اقدامات دولت، ازجمله مصادیق رویدادهای اقتصادی و اجتماعی می‌باشند.
تبصره3ـ شهروندان خارجی مقیم جمهوری اسلامی ایران نیز در چارچوب موازین اسلامی، مقاوله‌نامه‌ها و قراردادهای بین‌المللی مصوب و با رعایت شرط عمل متقابل، از حمایت‌های مربوط به نظام جامع تامین اجتماعی برخوردار خواهند بود.
در این قانون براساس ماده 2نظام جامع تامین اجتماعی در سه حوزه تعریف می‌شود:
الف- حوزه بیمه‌ای: شامل بخش بیمه‌های اجتماعی ازجمله بازنشستگی، بیکاری، حوادث و سوانح، ازکارافتادگی و بازماندگان و بخش بیمه‌های درمانی (بهداشت و درمان) می‌باشد.
تبصره- خدمات بیمه‌های اجتماعی و درمانی به دو سطح همگانی و تکمیلی تقسیم می‌شود به طوری که:
1ـ حدود خدمات بیمه‌ای همگانی را قانون تعیین می‌کند.
2ـ بـیمه‌های تکـمیلی به آن دسته از خدمات بیمه‌ای گفته می‌شود که علاوه بر سطح خدمات بیمه‌های همگانی، با انعقاد قراردادهای انفرادی یا گروهی فی‌مابین بیمه شده و بیمه‌گر و پرداخت حق بیمه توسط بیمه‌شده انجام می‌پذیرد و دولت در قبال آن تعهد مالی نداشته، اما مکلف به پشتیبانی حقوقی و قانونی لازم از

مطلب مشابه :  پایان نامه با کلید واژه هایبازده سهام، نرخ رشد، حقوق صاحبان سهام

دیدگاهتان را بنویسید