منبع پایان نامه درباره تحت درمان، الکتروکاردیوگراف، بیماران مبتلا

اریتروئیدی شایع و در عین حال قابل برگشت مغز استخوان است که تصور می‌رود با متوقف شدن سنتز پروتئین‌های میتوکندویایی رخ می‌دهد. در نتیجه جذب Pe59 توسط تورموپلاست‌ها کاهش پیدا می‌کند و این ایزوتوپ وارد ترکیب هم می‌شود. علائم بالینی ابتدا به صورت رتیکولوسیتوپنی بعد از 5 تا 7 روز شروع به بروز می‌کند. به دنبال آن کاهش هموگلوبین، افزایش آهن پلاسما واکئل‌دار شدن. سیتوپلاسم و اشکال اریتروئید اولیه و سازنده سلول گرانولیست و همچنین نور مونوبلاستوز و پیدایش اشکال اریتروسیت زودرس می‌باشد کولوپنی و ترومبوسیتوپنی نیز رخ می‌دهد.
مصرف کلرامفنیکل همراه به مشکل کبدی مانند یرقان منجر به دپرسیون اریتروپوئزسین می‌شود. تقریباً یک سوم بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی شدید این واکنش را نشان می‌دهند.
اثرات سمی و تحریکی
بعد از مصرف این دارو احتمال دارد تهوع، استفراغ، احساس بدمزگی دهان دیده شود. از اثرات سمی نادر این دارو تیرگی و بی حسی انگشتان است.در حدود 3 تا 5 درصد کودکانی که دچار موکوویسیدوز هستند و با کلرامفنیکل درمان می‌شوند. نوریت چشمی دیده می‌شود که این پدیده در اثر از بین رفتن متقارن سلول‌های گانگلیونی شبکیه و آترونی الیاف در عصب چشمی ایجاد می‌شود.
سندرمی به نام Gray Syndrome وجود دارد که در نوزادان به ویژه کودکان نارس دیده می‌شود که در اثر مصرف این دارو در دوزهای بالا به وجود می‌آید. این بیماری معمولاً 2 تا 9 روز بعد از درمان شروع می‌شود. علائم بالینی آن در 24 ساعت اول عبارتند از: استفراغ، عدم رغبت به شیر خوردن، تنفس نامنظم و تند، نفغ شکم دوره‌های سیانوز و اسهال رقیق و سبز رنگ.
دو مکانیسم احتمالی مسئول این اثر سمی در نوزادان وجود دارد:
ناتوانی در کونژوگه نمودن دارو با گلوروونیک اسید به علت فعالیت کم گلورونیک ترنسفراز کبدی که از ویژگی‌های 3 تا 4 هفته اول زندگی است.
ترشح ناکافی کلیوی داروی کونژوگه نشده در نوزادان
کلرامفنیکل در دیگر اندام‌هایی که مصرف اکسیژن زیاد دارند ممکن است سیستم‌های آنزیمی میتوکندریایی را تحت تاثیر قرار دهد. تغییرات آنسفالوپاتی و کاردیومیوپاتی هم گزارش شده است.
عوارض جانبی پنی‌سیلین
در این بخش اثرات سوء ناشی از مصرف پنی‌سیلین را به طور مفصل شرح می‌دهیم. این اثرات شامل واکنش‌های حساسیت فوق‌العاده می‌باشد.
واکنش‌های حساسیت فوق‌العاده
حساسیت فوق‌العاده شایع‌ترین اثرات سوء ناشی از پنی‌سیلین‌ها بوده و این داروها احتمالاً شایع‌ترین علت آلرژی داروئی محسوب می‌شوند. گروه‌های مختلف پنی‌سیلین از لحاظ ایجاد آلرژیک با یکدیگر فرق ندارند. علائم آلرژیک نسبت به پنی‌سیلین شامل راش ماکولوپاپولر، راش کهیری تب، اسپاسم نای و اسکولیت، بیماری سرمی، درماتیت پوسته پوسته شونده، سندروم Steven-Johnson و آنافیلاکسی می‌باشد. در کل رویداد چنین واکنش‌هایی می‌تواند بین 7 تا 10 درصد باشد. هرچند حذف آنتی‌بیوتیک معمولاً منجر به از بین رفتن سریع تظاهرات آلرژیک می‌شود، ولی ممکن است علائم به مدت 1 تا 2 هفته و یا مدت بیشتری بعد از قطع درمان دوام پیدا کند.
در برخی موارد واکنش خفیف بوده و حتی با ادامه مصرف پنی‌سیلین ناپدید می‌گردد. در موارد نادری به علت احتمال مرگ باید مصرف پنی‌سیلین برای فرد ممنوع گردد. باید خاطر نشان شود که پدیده شوک آنافیلاکسی به دنبال خوردن دوزهای کوچک این آنتی‌بیوتیک یا آزمایش پوستی یا مقادیر ناچیز دارو پدید می‌آید. پنی‌سیلین به صورت کووالان با پروتئین‌ها واکنش می‌دهد و به صورت هاپتن عمل می‌کند. پنسیلویل یکی از مهم‌ترین ماده‌های حد واسط آنتی‌ژنیک حاصل از پنی‌سیلین است که از باز شدن حلقه بتالاکتام تولید می‌شود. پنسیلویل شاخص اصلی آلرژی ناشی از پنی‌سیلین است.
آنتی‌کورهای ضد پنی‌سیلین اصولاً در همه بیمارانی که دارو را دریافت نموده‌اند و در بسیاری از بیمارانی که این دارو را دریافت نموده‌اند و در بسیاری از بیمارانی که به طور آگاهانه در معرض آن قرار نگرفته‌اند، قابل تشخیص است. درمان تازه با این آنتی‌بیوتیک موجب افزایش آنتی‌کورهای ضد پنی‌سیلین می‌شود که حساس کننده پوست می‌باشند. واکنش‌های پوستی در افراد آتوپیک 3 تا 4 برابر بالاتر از افراد غیر آتوپیک است. بررسی‌های کلینیکی وایمونرلوژیک نشان داده که آلرژیک سریع پوستی با دخالت IgE انجام می‌گیرد.
واکنش‌ها شدید و کهیر تأخیری معمولاً با وساطت آنتی‌کورهای حساس کننده پوست که ویژگی شاخص‌های مهادی دارند پدید می‌آیند. برخی واکنش‌های ماکولوپاپولر واریتماتوز احتمال دارد که به علت اثر سمی کمپکس آنتی‌ژن آنتی‌کور که رده آنتی‌کورهای Igmاست پدید می‌آید. راش‌های پوستی، جوش‌های مخملک مانند سرخک مانند و ویزیکلوروتاولی از عوارض ناشی از حساسیت به پنی‌سیلین است. پورپوره آی‌ترومبوسیتوپنیک به ندرت دیده می‌شود. گاهی در داروسازان، پرستاران و پزشکانی که محلول‌های پنی‌سیلینی تهیه می‌نمایند، درماتیت تماسی بروز می‌کند. واکنش‌های شدیدتر پوست به صورت درماتیت پوسته پوسته شونده پدیدار می‌شود. این ضایعات ممکن است خیلی شدید بوده و انتشار غیر تیپیک داشته و مشخص کننده سندروم Steven-Johnson می‌باشد. شدیدترین واکنش حساسیت فوق‌العاده ناشی از آنژیوادم و آنافیلاکسی است. مشخصات بالینی آنژیوادم شامل تورم مشخص لب‌ها، زبان، صورت و بافت‌های دور حدقه است که غالباً با تنفس آسمی و کهیر توأم است و به دنبال تجویز انواع مختلف پنی‌سیلین به طور موضعی، خوراکی یا سیستمیک مشاهده می‌شود. واکنش‌های آنافیلاکتیک و آنافیلاکتوئید حاد ناشی از انواع اشکال داروئی پنی‌سیلین مهم‌ترین خطر سریع محسوب می‌شوند. واکنش آنافیلاکتوئید در همه سنین می‌تواند بروز نماید. احتمال پیشامد این واکنش بین 04/0 تا 2/0 درصد در افراد تحت درمان است. در حدود 001/0 درصد از افرادی که تحت درمان با این دارو هستند، احتمال مرگ در اثر آنافیلاکسی وجود دارد. آنافیلاکسی غالباً به دنبال تزریق پنی‌سیلین بروز می‌کند، گرچه پس از مصرف آن از راه خوراکی نیز و حتی وارد کردن درون پوستی مقدار بسیار کم به منظور آزمایش وجود حساسیت فوق‌العاده مشاهده شده است. صفات کلینیکی که پیدا می‌شود از لحاظ شدت متغیر است. شدیدترین آن افت ناگهانی فشار خون و مرگ سریع است. در موارد دیگر انقباض نای همراه با آسم شدید یا شکم درد، تهوع و استفراغ دیده شده است. همچنین ضعف فوق‌العاده و پایین آمدن فشار خون یا اسهال، جوش‌های پوستی پور پوریک از مشخصات رویداد آنافیلاکسی است.
بیماری سرمی نیز با وساطت آنتی‌کورهای IgG رخ می‌دهد که به صورت تب خفیف، راش و لوکوپنی تا مفصل درد یا آرتریت شدید، پور پوره‌آ، لمفادنوپاتی، سپانومگالی، تغییرات ذهنی، ناهنجاری‌های الکتروکاردیوگرافیک، ادم عمومی آلبو مینوری، هماتوری خود را نشان می‌دهد. این واکنش معمولاً به دنبال درمان پنی‌سیلین بروز می‌کند. در بررسی مغز استخوان متوقف شدن مرحله بلوغ سلول‌ها نشان داده شده است. تب می‌تواند تنها نشانه واکنش حساسیت فوق‌العاده نسبت به پنی‌سیلین باشد. واکنش تب دار معمولاً در عرض 24 تا 36 ساعت پس از تجویز دارو ناپدید می‌گردد. ولی گاهی ممکن است چند روز دوام پیدا کند. یکی از عوارض نادر حساسیت به پنی‌سیلین ائوزینوفیلی است. گاهی ممکن است تنها ناهنجاری به وجود آمده باشد و ائوزینوفیل‌ها 10 تا 20 درصد یا گاهی بالاتر تعداد کل گویچه های سفید گردش خونی را شامل گردد.
مروری بر تحقیقات انجام شده
در [14] مطالعه نمونه‌های شیر بز برای جداسازی تتراسایکلین و کلروتتراسایکلین جمع آوری شد. 57 نمونه از کل شیر موجود برداشته شد و 113 نمونه از تانکر حمل شیر جمع‌آوری شد. انجام آزمون رپید اختصاصی و کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا برای انجام این آزمون در نظر گرفته شد. از جداساز فرابنفش و شیب شستشو در آزمون HPLC استفاده شد.
ستون c8 (3.9×150mm , 4µm , waters) و فاز متحرک (0.8 ml/min) شامل استونیتریل، متانول و 0.05 mol/ml و اسید با نسبت 13:13:74 استفاده شد. هیچ کدام از نمونه ها بررسی شده با آزمون رپید اختصاصی باقیمانده‌ای از آنتی‌بیوتیک تتراسایکلین نشان ندادند. در تمام نمونه‌ها که توسط آزمون HPLC بررسی شدند مقدار کمی تتراسایکلین جدا شد. از هیچکدام از نمونه‎های باقیمانده‌ی کلروتتراسایکلین جدا نشد. تمام نمونه‌ها مورد آزمون باقیمانده تتراسایکلین را نشان دادند. اکسی‌تتراسایکلین در 6/50% از نمونه‌های مورد آزمون دیده شد.
در [11] یک روش سریع و حساس برای جداسازی باقیمانده آنتی‌بیوتیک‌های اکسی‌تتراسایکلین (OTC)، تتراسایکلین (TC) و کلراتتراسایکلین (CTC) در گوشت بوفالو شرح داده شد. اولین مرحله استخراج به وسیله بافر MCIIvaine که PH آن 85/3 است سپس شستشو فاز مایع است. در این آزمون فاز معکوس ستون c8 استفاده شد و اجزاء در دمای 35 درجه سانتی‌گراد از هم تفکیک شدند. و برای فاز مایع از اکسالیک اسید بافر (01/0 M) با PH:1.6 و استونیتریل/متانول (77:18:5 , v/ v/ v ) استفاده شد که سرعت آن 0.6 L ̷ min بود. طول موج جدا کنندهPDA بر روی 355 nm تثبیت شده بود. حد تشخیص این روش برابر با 0.031 µg ̷ g و کمترین مقداری که می‌توانست تشخیص دهد 0.062 µg ̷ g در ارزیابی آماری نشان داده شد که برآورد تفکیکOTC و TC و CTC از نمونه‌های شاهد مثبت در سه مرحله خالص سازی بالاتر از 78% برای تمام داروها بود.
این روش نیز برای 122 گوشت بوفالو صادراتی که از مناطق مختلف هند جدا شد به کار گرفته شد که از 5 نمونه‌ی آن مقداری باقیمانده OTC جدا شد که کمتر از استانداردهای جهانی بود که توسط سازمان غذا و دارو اروپا و آمریکا تعیین شده بود. TC و CTC در هیچ کدام از نمونه‌ها یافت نشد.
در [9] 408 نمونه از گوشت مرغ و شیر گاو از 10 ناحیه بانکوک در طول تابستان 2000 تا 1999 به صورت اتفاقی برای جداسازی نئومایسین و جنتامایسین و پنی‌سیلین G جمع‌آوری شد. این آزمون توسط روش الایزا انجام شد. 8 نمونه از 40 نمونه گوشت مرغ دارای نئومایسین به اندازه 5.969±0.015 تا 6.977±0.012 pp بود.
بیشترین مقدار نئومایسین مربوط به منطقه بانکوکیا بود و بیشترین مقدار استرپتومایسین و پنی‌سیلین G از nonthaburi prorince جداسازی شد. 26 نمونه از 40 نمونه گوشت مرغ دارای استریپتومایسین به اندازه 30.233 ppb تا 24.852± 0.012 بود. مقدار باقی مانده پنی‌سیلین G در بافت‌ها 1.241 ppb تا 0.324 بود که مقدار نمونه‌های مثبت 5 از 40 نمونه بود.
گوشت خوک از ناحیه minburi جدا شد که حاوی مقدار زیادی استرپتومایسین بود ( 18 نمونه از 40 نمونه) در ادامه نمونه‌های جدا شده از ناحیه chathuchalk حاوی مقدار زیادی جنتامایسین (6 نمونه از 40 نمونه) و پنی‌سیلین G (5 نمونه از 40 نمونه) بودند. نمونه‌های جدا شده از bangsua حاوی مقدار بالایی نئومایسین بود ( 5 نمونه از 40 نمونه). مقدار نئومایسین، جنتامایسین، استرپتومایسین و پنی‌سیلین به ترتیب 6.085 ± 0.02 تا 6.259 ppb،105.25 ppb تا89.222 ppb ، 28.998 ppb تا 28.018± 0.017 و 1.312 ppb تا 0.472 قابل انتظار بود. تمام نمونه‌های شیر دارای باقیمانده جنتامایسین به اندازه 5.366 ± 0.025 ppb تا 4.740 ± 0.928 بود.
33 نمونه از 40 نمونه حاوی استرپتومایسین به اندازه 52.650± 0.025 ppb تا 19.486 ± 0.022
و 5 نمونه از 40 نمونه حاوی نئومایسین بود به اندازه 0.474 ppb تا 0390 بود و پنی‌سیلین G جدا نشد. بیشترین باقیمانده آنتی‌بیوتیک متعلق به نئومایسین و استرپتومایسین در bangkokyia،sumpuntawong و bangsua بود.
بر اساس داده‌های بدست آمده اکثر نمونه‌های جمع‌آوری شده قابل استفاده بوده، به غیر از نمونه‌هایی که از ناحیه chathuchak

مطلب مشابه :  پایان نامه ارشد با موضوعدانش آموز، دانش آموزان، ورزشکاران

دیدگاهتان را بنویسید