نشونه­های بالینی مشکل نوشتن کدوما هستن؟

نشونه­های بالینی

مؤلفان جور واجور، با در نظر گرفتن معنی پردازی­ها، یافته های بالینی و تحقیق­هایی که در زمینۀ مشکل بیان نوشتاری انجام شده­ان، نشونه­های این مشکل رو در سه حوزۀ اصلی طبقه­بندی کرده­ان (گرگ، 1992؛ به نقل از تابلیب، 1997).

  • اختلالهای دستوری؛
  • اختلالهای آواشناختی؛
  • نشونه­های دیداری – فضایی؛

اولین مجموعۀ این نشونه­ها در دور محور مشکلات دستوری متبلور می­شه. افزون بر جا به جایی ترکیب کلمه­ها، کودک ممکنه یک ضمیر، اسم، فعل، قید، حرف یا هر واحد دستوری دیگری رو که واسه نوشتن لازمه، اضافه یا جانشین کنه.

دومین مجموعۀ اشتباه­های نوشتاری از سویی، در برگیرنده مسائل آواشناختی (صوتها) یعنی جانشین کردن، حذف کردن یا جابه جا کردن صوتها یا هجاهاست و از طرف دیگه، مربوط به کلماتیه که نحوۀ نوشتن اونا با املای معینی مرسومه و کودک هیچ نوع توجیه منطقی واسه قبول کردن اونا نداره و مجبور باید اونا رو حفظ کنه.

سومین مجموعۀ غلط­های نوشتاری که در نوشته­های بیشتر کودکان و نوجوانان گرفتار به مشکل بیان نوشتاری دیده می­شه، نتیجه مشکل درک دیداری – فضاییه. از زوایۀ نشونه شناختی، این مشکل به شکل برعکس کردن، حذف کردن، جانشین کردن و انتقال حروف و هم اینکه تأخیر در درک دیداری مشخص می­شه.

در یک جمع­بندی کلی می­توان گفت که معمولاً در افراد گرفتار به مشکل بیان نوشتاری، مجموعه­ای از مشکلات در قلمرو ظرفیت­های تألیف متون دیده می­شه؛ مشکلاتی که طبق اشتباه­های دستوری، از دست دادن نشونه­گذاری جمله­ها، ساختار ناقص بندها، غلط­های زیاد املایی و بدخطی رو می­شن (DSM -IV).

مطلب مشابه :  اثر درمانای نگهدارنده با بوپرنورفین و متادون بر عملکردهای شناختی