پایان نامه با واژه های کلیدی شخص ثالث

دادگاه ر مقرر داشته است. خوانده می تواند برای تادیه خسارت ناشی از هزینه دادرسی و حق الوکاله که ممکن است خواهان محکوم شود از دادگاه تقاضای تامین نماید …”.
به نظر می رسد که هدف از درج این ماده جلوگیری از سوء استفاده خواهان از موقعیت خود و نیز ممانعت از طرح دعاوی بی اساس و واهی تنظیم شده است. این نوع تامین با تامین اتباع بیگانه مختصر اختلاف دارد و آنها بدین شرح می باشند :
اولاً : در این نوع تامین خواهان نیز دارای تابعیت ایرانی است.
ثانیاً : در اخذ تامین از تبعه خارجی به صرف بیگانه بودن خواهان موجبات در خواست فراهم و قرار مزبور صادر میگردد،در حالی که در این نوع تامین، خوانده ملزم به اثبات واهی و بی اساس بودن دعوای خواهان می باشد که تشخیص آن بر عهده ی دادگاه است. در ماده 110 ق .ا.د.م موارد معافیت از آن را تصریح کرده که لازم به توضیح نمی باشد. آنچه که توضیح آن ضروری به نظر میرسد، در خصوص موعد تقدیم این در خواست است، چون در تامین اتباع بیگانه صریحا به اولین جلسه دادرسی شده اما در این خصوص تصریحی صورت نگرفته است. بنابراین با توجه به دلایل و توجیهات ذیل الذکر بایستی موعد تقدیم در خواست تامین خسارات ناشی از دعاوی واهی و بی اساس نیز اولین جلسه دادرسی دانست :
1- با وجود وجوه تشابه زیاد این نوع تامین با تامین بیگانه می توان سایر شرایط تامین اتباع بیگانه را نیز بر آن بار کرد. لذا با وحدت ملاک از ماده 144 ق.ا.د.م.ج موعد درخواست تامین دعاوی واهی و بی اساس را می توان تا پایان اولین جلسه دادرسی دانست.
2- اگرچه این نوع تامین در مبحث تامین خواسته درج شده است وبه تامین خواسته که توسط خواهان درخواست میگردد، در ماده 108 ق.ج تصریح نموده است که این درخواست پس از اولین جلسه نیز پذیرفته می شود. ولی نباید حکم اخیرالذکر را در مورد تامین دعاوی واهی و بی اساس نیز مساوی دانست، چرا که اگر منظور مقنن این بوده بایستی مانند مبحث ایرادات مخصوص خواهان و خوانده غرض خود را با ذکر حکم مشترک عنوان می کرد ( ماده87 ق.ج). پس از طرح مبحث تامین خواسته که از حقوق خواهان است ودرخواست تامین مورد نظر که از حقوق خوانده عنوان میگیرد،کلیه در خواست های تامین می تواند در جریان دادرسی و تا زمان صدور حکم بیان گردد. حال آنکه چنین نیست لذا باید تامین خسارت ناشی از دعاوی واهی و بی اساس را تابع حکم تامین خواسته ندانست.
3- با توجه به تصریح ماده 109 ق.ا.د.م که پس از تقدیم دادخواست، درخواست تامین می گردد،و تشخیص آن توسط دادگاه، دادرسی متوقف می شود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که اگر چه قانونگذار آنرا در ردیف ایرادات نیاورده،ولی عمل درخواست تامین با وجودی که مستلزم ورود در ماهیت دعوا نیست. در حکم ایراد می باشد و آثار ایرادات بر آن بار میشود. بنابراین با وحدت ملاک ماده 87 ق.ج می توان گفت : درخواست تامین مانند سایر ایرادات باید تا پایان اول جلسه دادرسی به دادگاه تقدیم گردد. به هر جهت ضروری بود که مقنن به این امر تصریح می نمود، ولی حال که چنین تصریحی صورت نگرفته، با توجه به اینکه این حق خوانده از حقوق خصوصی وی محسوب می شود، میتوان آنرا محدود به اولین جلسه دادرسی دانست.
گفتار سوم: حقوق مشترک خواهان و خوانده
الف- جلب ثالث
به موجب ماده 135 ق.ج. هر یک از اصحاب دعوا حق دارند که جلب ثالثی را در دادرسی درخواست نمایند که حضور وی حقانیت او خواهد شد ماده مذکور مقرر می دارد : “هر یک از اصحاب داعوا که جلب شخص ثالثی را لازم بداند، می تواند تا پایان جلسه اول دادرسی جهات و دلایل خود اظهار کرده و ظرف سه روز پس از جلسه با تقدیم دادخواست از دادگاه درخواست جلب او را بنماید،چه دعوا در مرحله نخستین باشد یا تجدید نظر”. شرایط و تعداد نسخ دادخواست جلب ثالث تابع قواعد مربوط به دادخواست اصلی است از لوازم دادخواست جلب ثالث آن است که این دعوی به طرفیت طرف دیگر دعوی و مجلوب ثالث اقامه شود، اگر خواهان دعوی اصلی می خواهد جلب ثالث نماید، باید خوانده دعوی اصلی و مجلوب ثالث را به عنوان خواندگان دعوی جلب ثالث قرار دهد، و چنانچه خوانده دعوی اصلی بخواهد جلب ثالث کند، باید خواهان دعوی اصلی و مجلوب ثالث را خواندگان این دعوی قرار دهد. در غیر این صورت چنانچه دعوای جلب ثالث تنها به طرفیت مجلوب ثالث اقامه شود. قابل استماع نخواهد بود و قرار رد دعوی صادر خواهد شد.
دعوای جلب ثالث از دعاوی طاری است و در نتیجه باید با دعوای اصلی مرتبط یا دارای یک منشاء باشد، در غیر این صورت و فقدان شرط مذکور دادگاه در صورت داشتن صلاحیت جداگانه به آن رسیدگی خواهد کرد. دعوای جلب ثالث مانند سایر دعاوی طاری در همان جلسه دادرسی که به دعوای اصلی اختصاص یافته مورد رسیدگی می گیرد. بنابراین در صورتی که دادخواست جلب ثالث تقدیم شود و دادخواست ارائه شده تکمیل باشد و یا پس از اخطار رفع نقص، تکمیل شود، در صورتی که بین زمان تقدیم دادخواست جلب ثالث و وقت رسیدگی تعیین شده برای پرونده اصلی، فرصت کافی برای دعوت طرفین جلب باشد تاریخ همان جلسه برای رسیدگی به دعوای جلب نیز تعیین و ابلاغ می شود در غیر این صورت دادگاه وقت جلسه را تغییر داده و به اصحاب دعوا ابلاغ می نماید . در این خصوص مقنن دو نوع موعد برای جلب ثالث در نظر گرفته (در جهت جلوگیری از سوءاستفاده و عدم اطاله دادرسی) که هر دو دارای ضمانت اجرا می باشد.
1- موعد اظهار جلب ثالث
ماده 135 ق.ا.د.م مقرر میدارد : “هر یک از اصحاب دعوا که جلب شخص ثالثی را لازم بداند، می تواند تا پایان جلسه اول دادرسی جهات و دلایل خود را اظهار کرده و ظرف سه روز پس از جلسه با تقدیم دادخواست از دادگاه درخواست جلب او را بنماید، چه دعوا در مرحله نخستین باشد یا تجدید نظر”. در این خصوص با توجه به ماده مذکور باید گفت که خواهان فرصت بیشتری برای اعمال این حق دارد همچنین با تقدیم دادخواست می تواند اظهار جلب کرده و اعمال این حق تا ختم اولین جلسه با توجه به استماع دفاعیات خوانده استمرار خواهد داشت ولی خوانده که در اولین جلسه دادرسی عملا وارد دعوی می شود امکان کمتری برای اعمال این حق دارد، مگر اینکه قبل از انعقاد اولین جلسه به شعبه مربوط مراجعه و یا از طریق لایحه اظهار جلب نماید بدیهی است که اگر خوانده فرصت دفاع پیدا نکرده و به همین علت جلسه تجدید شود جلسه بعدی که در حکم جلسه اول است طرفین حق دارند که نسبت به جلب ثالث اقدام کنند. در قانون سابق اشاره به اینکه طرفین در جلسه اول دادرسی در ضمن اظهار جلب ثالث، جهات و دلایل جلب را بیان کنند وجود نداشت، ولی این قید در قانون جدیدی می باشد، زیرا که :
اولاً – هیچ یک از طرفین نمی توانند برای اطاله دادرسی اقدام به جلب ثالث نمایند.
ثانیاً – تشخیص تاثیر شخص ثالث در دعوای اصلی به نظر دادگاه می باشد که این نظر در جهت تقویت مورد اول است.
2- موعد تقدیم دادخواست جلب ثالث
مطابق ماده 135 ق.ا.د.م تقویم دادخواست جلب ثالث مسبوق به اظهار جلب تا پایان جلسه اول دادرسی است و بدون اظهار جلب، دادخواست جلب پذیرفتنی نیست. اصحاب دعوا ظرف سه روز پس از جلسه با تقدیم دادخواست می توانند درخواست جلب ثالث را بنماید. در قانون جدید به ضمانت اجرای عدم رعایت مواعد مذکور اشاره نشده است، ولی به نظر می رسد که دادرس بتواند به مستفاد از بند 11 ماده 84 و مواد 2و135 قانون مذکور قرار رد دادخواست جلب ثالث را صادر نماید، واین قرار با حکم راجع به اصل دعوی قابل تجدید نظر می باشد(مستفاد از ماده 140 ق.ج.). در صورتی که قرار مزبور در مرجع تجدید نظر فسخ گردد. رسیدگی به آن با دعوی اصلی، در دادگاهی که به عنوان تجدید نظر رسیدگی می نماید به عمل می آید.
دادخواست جلب بایستی منضم به کلید مدارک و ضمایم بوده و عدم رعایت آن نیز موجب صدور قرار رد دادخواست می شود و جریان دادرسی در مورد جلب ثالث مانند جریان دادرسی اصلی است، یعنی دادخواست ابلاغ و تعیین جلسه می شود( م 135 الی 140 ق.ا.د.م).
ب- جلب ثالث در مرحله واخواهی
مستفاد از ماده 303 ق.ج. در صورتی که خوانده دعوای اصلی غایب باشد، می تواند نسبت به رای صادره اعتراض و واخواهی نماید، این اعتراض بایستی در قالب دادخواست در مهلت مقرر به دادگاه صادر کننده رای غیابی تقدیم شود. در این صورت خوانده در مرحله واخواهی وارد دادرسی می شود و در مقابل خواهان قرار می گیرد و دفاعیات و اظهارات خود را بیان می کند. به عبارت دیگر اولین جلسه واخواهی در حکم اولین جلسه دادرسی حضوری است . حال این سوالی مطرح می شود که جلب ثالث توسط واخواه و واخوانده چگونه صورت میگیرد؟
در پاسخ باید گفت به استناد ماده 136 ق.ج. واخواه و واخوانده نیز که طرفین دعوا در رسیدگی غیابی هستند حق دارند در رسیدگی واخواهی، جلب ثالث نمایند، با این تفاوت که در رسیدگی حضوری هر دو طرف می توانند از زمان تقدیم دادخواست تا پایان جلسه اول دادرسی جلب ثالث را درخواست نمایند، ولی در رسیدگی غیابی، واخواه موظف است دادخواست جلب ثالث را با دادخواست اعتراض تواما تقدیم نماید. به عبارت دیگر واخواه تا قبل از اولین جلسه باید ثالث را جلب کند و لی معترضٌ عنه یا واخوانده حق دارد، تا پایان جلسه دادرسی، جلب ثالث را با ذکر دلایل و جهات اظهار ، ظرف سه روز از اولین جلسه دادرسی اقدام به تقدیم دادخواست جلب ثالث نماید. به نظر می رسد که محدود کردن واخواه به زمان قبل از اولین جلسه دادرسی، چندان منطقی نباشد، زیرا ممکن است واخواه پس از استماع اظهارات و دفاعیات واخوانده، جلب شخص ثالث را لازم بداند. لذا باید این حق را داشته باشد که تا پایان اولین جلسه ی واخواهی اقدام به جلب ثالث نماید. مع هذا در صورت عدم رعایت مواعد مربوط دادخواست جلب ثالث رد خواهد شد.
ج – جلب ثالث در مرحله تجدید نظر
به تصریح ماده 135 ق.ج. طرفین حق دارند در مرحله ی تجدید نظر نیز اقدام به جلب ثالث کنند. استفاده از این حق در مرحله تجدید نظر مستلزم آن است که دادگاه تجدید نظر در رسیدگی خود جلسه ای به عنوان ” جلسه اول دادرسی ” داشته باشد. در حالیکه در مبحث رسیدگی دادگاه تجدید نظر، در قانون آئین دادرسی مدنی به ضرورت تعیین وقت رسیدگی تصریح نگردیده است. دادگاه تجدیدنظر تکلیفی در خصوص تعیین جلسه دادرسی ندارد. کما اینکه در مرحله بدوی نیز ممکن است اساسا جلسه اول دادرسی وجود نداشته باشد، مانند موردی که دعوا اساساً قابلیّت استماع نداشته باشد که در این صورت دادگاه در زمان وصول دادخواست و بدون تعیین وقت رسیدگی، رای صادر می نماید. بنابراین در خصوص حق طرح دعوی جلب ثالث در مرحل تجدید نظر می توان گفت : چنانچه در مرحله تجدید نظر جلسه ای به عنوان جلسه اول دادرسی تعیین شده باشد هر یک از طرفین خو اهد توانست از حق مذکور در ماده 135 استفاده کند.
سوالی که مطرح می شود این است که در صورت عدم تعیین جلسه اول دادرسی و عدم احضار طرفین در مرحله تجدید نظر اعمال حق جلب ثالث چگونه است؟ در اینجا با وحدت ملاک از واخواهی در رسیدگی های غیابی موضوع ماده 136 ق.ج. می توان گفت که تجدید نظر خواه می تواند توام با دادخواست تجدید نظر، دادخواست جلب ثالث را نیز تقدیم کند، و تجدید نظر خوانده نیز می تواند ضمن پاسخی که ظرف ده روز از ابلاغ دادخواست تجدید نظر، جلب ثالث را اظهار و دادخواست جلب را تواماً تقدیم کند. یا اینکه در صورت تشکیل جلسه با حضور طرفین، در اولین جلسه این حق را اعمال کند.
سوالی که مطرح می شود این است که جلسه اول دادرسی نسبت به مجلوب ثالث کدام جلسه است ؟ و آیا وی از حقوق و تکالیف مرتبط بر جلسه اول دادرسی برخوردار است یا نه؟ نسبت به مجلوب ثالث اولین جلسه

مطلب مشابه :  پایان نامه با کلید واژگانرضایت شغل، رضایت شغلی، سلامت عمومی

دیدگاهتان را بنویسید