عرضه ابتدایی سهام (IPO) و امتیازات و مشکلات اون 

 

به احتمال زیاد درطول زندگی تون بارها با اخبار بازار سهام برخورد کردین و شاید یکی از کسائی باشین که سهامی شرکتای مختلف رو خرید و فروش کردین. در این مطلب به فرایندی که به عرضه ساده سهام یک شرکت واسه عموم میرسه پرداخته ایم.

 

عرضه ساده سهام یا IPO، اولین عرضه و فروش سهام یک شرکت به شکل عمومیه. پیش از عرضه عمومی ساده (IPO)، شرکت باید به شکل خصوصی و با سهام داران محدود و تشکیل شده از سرمایه گذاران ساده (مثل مؤسسین و اقوام و دوستان اونا) و سرمایه گذاران حرفه ای درنظر گرفته می شه. از طرف دیگر درصورت عمومی شدن شرکت، هر شخص یا نهادی مثل افراد معمولی یا نهادای سرمایه گذار که در پا گرفتن شرکت موثر نبوده ان و مایل به خرید سهام شرکت هستن هم سهمی از شرکت رو به خود اختصاص میدن. تا زمانی که شرکتی پیشنهاد عرضه سهامش رو در اختیار عموم نگذارد، امکان سرمایه گذاری عموم در اون وجود نداره. شما می تونین تا به شکل پنهون، پیشنهاد سرمایه گذاری در یک شرکت خصوصی رو به صاحبان اون بدین، گرچه اونا موظف به فروش سهمی از شرکت به شما نیستن. اما شرکتای عمومی مجبورند تا کمه کم بخشی از سهام شون رو در بازار بورس به همه مردم بفروشن. واسه همین به IPO، عرضه عمومی گفته می شه.

نگه داشتن شرکت به شکل خصوصی فایدهایی داره که ممکنه درصورت عمومی شدن شرکت عاقبتای زیانباری واسه شرکت داشته باشه. مثلا صاحبان شرکتای خصوصی، اجباری در افشای اطلاعات مالی و حسابای شرکت خود ندارن. در آمریکا تأسیس یک شرکت خصوصی، آسون و تقریبا ارزانه و بیشتر کسب و کارای کوچیک و متوسط به شکل خصوصی اداره می شن. گرچه شرکتای بزرگ هم می تونن به شکل خصوصی باقی بمونن. مثلا IKEA، سوپرمارکتای Publix، Mars Candy و Hallmark Cards، همه خصوصی هستن.

شرکتای عمومی هزاران سهام دار دارن و موظفند تا تحت قوانین و آیین نامهای سختگیرانه ای فعالیت کنن. اونا باید هیئت مدیره تشکیل و در هر فصل، اطلاعات مالی و حسابای خود رو به شکلی قابل آزمایش، گزارش کنن. در آمریکا، شرکتای عمومی، گزارشای خود رو به کمیسیون بورس و اوراق بهادار (SEC) و در دیگر کشورها به زیرمجموعه ای از دولت که مثل به همین کمیسیونه تحویل میدن. شرکتای عمومی به محض ثبت سهام شون باید به آیین نامها و مقتضیاتی که بورس سهام اعلام می داره پایبند بمونن. حضور در یک بازار سهام بزرگ، مقدار زیادی اعتبار داره. به شکل تاریخی، تنها شرکتایی خصوصی با پایه های قوی و پتانسیل سودآوری اثبات شده صلاحیت عرضه عمومی ساده رو دارن و اثبات اونم کار ساده ای نیس. اما الان با رقابتی که بین بازارهای سهام مختلف پیش اومده، مقتضیات عرضه ساده واسه شرکتای خصوصی، کمی آسون تر شده.

چه احتیاجی به عرضه اولیهه؟

عرضه عمومی واسه رشد و پیشرفت، مقدار زیادی پول به شرکت تزریق می کنه. شرکتای خصوصی انتخابای زیادی واسه افزایش سرمایه خود در پیش رو دارن که از اون جمله میشه به قرض کردن، پیدا کردن سرمایه گذاران خصوصی یا الحاق به شرکتی دیگر رو شمرد. اما عرضه عمومی ساده، به مراتب گزینه بهتری واسه شرکت خصوصی و سرمایه گذاران ساده ی اینه و پول بیشتری رو در اختیارشون قرار می ده. بعضی از بزرگترین عرضه های عمومی ساده تا به امروز به این قراره:

پول-نام-تصویر

-گروه علی بابا (Alibaba Group) در سال ۲۰۱۴ با ۲۵ میلیون دلار افزایش سرمایه

-گروه بیمه آمریکایی (American Insurance Group) در سال ۲۰۰۶ با ۲۰.۵ میلیون دلار افزایش سرمایه

-ویزا (VISA) در سال ۲۰۰۸ با ۱۹.۷ میلیون دلار افزایش سرمایه

-جنرال موتورز (General Motors) در سال ۲۰۱۰ با ۱۸.۱۵ میلیون دلار افزایش سرمایه

-فیسبوک (Facebook) در سال ۲۰۱۲ با ۱۶.۰۱ میلیون دلار افزایش سرمایه

عمومی شدن شرکت، سودهای دیگری هم عاید شرکت می کنه: به دلیل زیر ذره بین قرار گرفتن شرکت به وسیله آنالیزورها و سرمایه گذاران، شرکتای عمومی در زمان پخش اوراق قرضه می تونن روی نمره خوبی که کسب کردن حساب باز کنن. ، تازمانی که خواسته در بازار هست، یک شرکت عمومی می تونه سهام بیشتری رو هم عرضه کنه، که بهش عرضه ثانویه گفته می شه. و درآخر، ترکیب (دو شرکت در همدیگه) و الحاق (خرید یک شرکت به وسیله شرکتی دیگر) شرکتا آسون تره چون که سهام هر شرکت به عنوان بخشی از معامله درنظر گرفته می شه.

مطلب مشابه :  طرز فکر افراد موفق چه فرقی با افراد معمولی داره؟ 

واسه سرمایه گذاران، معامله در فضای عمومی به معنای نقدینگیه. اگه شما سهام دار یک شرکت خصوصی باشین، فروختن سهام تون کاری مشکل و قیمت گذاری سهام تون حتی از اونم مشکل تره. اما یک شرکت عمومی در بازار بورس معامله می کنه، با خریداران و فروشندگان آماده و قیمت و داده های تراکنشی مشخص. زمانی که سرمایه گذاران، خرید و فروش سهام رو، نه از راه خود شرکت بلکه به وسیله دیگر سرمایه گذاران عمومی بکنن؛ به بازار سهام، بازار ثانویه گفته می شه. نقدینگی و بازارهای عمومی به شرکتا این امکان رو میدن تا فایدهایی رو واسه جذب کارمندان بااستعداد ارائه دهند که از اونا میشه به طرح مالکیت کارکنان در سهام (ESOPs) اشاره کرد.

امتیازات و مشکلات عرضه ساده سهام

امتیازات:

  • تعداد جور واجور و خیلی از سرمایه گذاران واسه بالا بردن سرمایه شرکت
  • پایین اومدن هزینه سرمایه واسه شرکت
  • بالا رفتن اعتبار و چهره ی بیرونی شرکت که به فروش و سود بیشتر شرکت خواهد رسید
  • شرکتای عمومی توان جذب و نگهداری مدیران و کارکنان باتجربه رو از راه سهم دهی به کارکنان شون از سهام شرکت دارن
  • آسون کردن مالکیت شرکتای دیگر (به شکل پنهون در قبال فروش سهام)
  • بهترین گزینه واسه افزایش هنگفت پول شرکت در مقایسه با گزینه های دیگر

مشکلات:

  • شرکت موظف به پخش حسابا، اطلاعات مالی و مالیاتی و دیگر اطلاعات تجاری خوده
  • قانونی بودن هزینه های حسابداری و بازاریابی، که مبلغ قابل توجه و روبه رشدی رو به دوش شرکت می ذاره
  • مدیران شرکت به زمان، سعی و توجه بیشتری واسه گزارش هاشون نیاز دارن
  • پخش عمومی اطلاعات ممکنه مورداستفاده ی رقبای شرکت، کارپردازان و خریداران بگیره
  • با توجه به افزایش سهام داران و حق رؤی اونا که تأثیر زیادی بر تصمیمات هیئت مدیره ی شرکت می ذاره، توانایی کنترل مؤثر و قوی رو در مواقع اورژانسی از شرکت سلب می کنه

به طور خلاصه، زمانی که شرکت سهام خود رو به شکل عمومی عرضه کنه، عرضه عمومی ساده رو انجام داده. اگه شرکت بتونه مردم رو قانع به خرید سهام خود کنه، مقدار زیادی پول به شرکت تزریق می کنه. عرضه عمومی ساده رو میشه به عنوان نقشه خروجی واسه مؤسسین و سرمایه گذاران ساده ی شرکت، و قبول خطر اون در ازای منافع حاصل از ورود به خطر ای جدید دونست. با این حال در عرضه عمومی ساده، بخش خیلی از سهام شرکت، که قبلا در اختیار مؤسسین و سرمایه گذاران بود، به همه مردم فروخته می شه.

زمانی که خرید و فروش سهام، از منابعی چون سرمایه گذاران عمومی و نه خود شرکت صورت گیرد، اصطلاح بازار ثانویه رو به بازار سهام گفته می کنن. تنها تا قبل از عرضه عمومی ساده، شرکت به شکل مستقیم، به سهام داران، سهام عرضه می کنه. یعنی زمانی که شما سهام یک شرکت رو خریداری می کنین، پولی که هزینه می کنین مستقیما به شرکت دلخواه نمی رسه، بلکه به کسی که سهام رو به شما فروخته، خواهد رسید. زمانی که شرکتی سهامش رو به بازار عرضه می کنه، عموما شرکت و صاحبان اون، بخش خیلی از کل سهام رو واسه خود نگه می دارن، درنتیجه برخلاف وجود تعداد زیاد سهامداران، بعضی از سرمایه گذاران و مؤسسین ساده، کماکان تأثیر زیادی در جهت دهی به شرکت دارن.

شرکت تنها زمانی تصمیم به افزایش پول از راه عرضه ساده سهام میگیره که پس از بررسی وضعیت به این نتیجه برسه که بهترین راهِ برون رفت از کمبود پول و پله و سرمایه و بیشینه کردن سرمایه شرکت، از محل فروش سهام میگذره. پس هنگامی که شرکت تصمیم به عرضه ساده سهام میگیره، رشد زیادی واسه شرکت انتظار میره و خیلی از سرمایه گذاران عمومی در سعی واسه گرفتن سهمی از عرضه ساده هستن. افرادی که به عرضه ساده به شکل مستقیم دسترسی پیدا کنن، در مقایسه با زمانی که همون سهام در بازار بین افراد و شرکتا خرید و فروش می شه، مقداری کمتر واسه هر سهم پرداخت می کنن. زمانی که مقدار خواسته واسه خرید عرضه ساده از میزان سهام ارائه شده بیشتر باشه، اصطلاحا بهش تعهد زائد گویند. به دست آوردن بخشی از سهام در این حالت، شاید غیرممکن نباشه ولی کار خیلی سخته. واسه پی بردن به دلیل اون، باید به مراحلی که به عرضه ساده منجر می شن نگاهی بندازیم، مراحل ای که با نام تعهد خرید، شناخته می شه.

مطلب مشابه :  علائم نا آرومی دهانه رحم، علل، تشخیص و پیشگیری از اون 

زمانی که یک شرکت قصد عمومی کردن سهام خود رو داره، اولین قدم، استخدام یک بانک سرمایه گذاره. هنگامی که شرکتی خیلی راحت قادر به ارائه منظم سهام خود نیس، اینجاست که پای وال استریت به قضیه باز می شه. تعهد خرید به شکل کلی، مراحل تهیه و بالا بردن سرمایه ایه که چه از راه قرض کردن و چه پیدا کردن شریک صورت میگیره. شما می تونین متعهدین خرید رو مثل دلالانی ببینین که بین شرکتایی که قصد عرضه سهام دارن و سرمایه گذاران عمومی واسطه می شن و درواقع بازاریابی و فروش سهام ساده به عهده ی آنهاست.

شرکتی که قصد عمومی شدن داره، باید قبل اینکه پای یک بانک سرمایه گذار بهش باز شه، دارای شرایط خاصی شه که به طور خاص میشه این موارد رو شمرد: شرکت باید مدیریت تأثیرگذار و تیمی حرفه ای رو پرورش بده که توانایی هدایت شرکت در زمان عمومی شدن اونو داشته باشن، باید کسب وکار رو با زیر نظر داشتن بازار عمومی رشد بده، حساب رسی حسابای مالی خود رو طبق اصول پذیرش عرضه ساده سهام بکنه، سلامت حاکمیت شرکتی شامل هیئت مدیره ی جداگونه و کارکنان ذی صلاح رو دارا باشه و بهترین تصمیم رو واسه زمان عرضه ساده سهام گرفته باشه تا از امتیاز پنجرهای عرضه ساده (بهترین زمانا واسه عرضه) استفاده و از عرضه، در زمان رکود اقتصادی پرهیز کنه.

هر زمان که شرکتی ملاکای بالا رو در اختیار داشت، می تونه با بانکای سرمایه گذار پنهون ای که درنظر داره وارد گفتگو شه: بحث روی مقدار سرمایه ای که باید در شرکت افزایش داده شه، اوراق بهاداری که باید پخش یابند و هر جزئیات دیگریه که در توافقنامه ی تعهد خرید هست. معامله بین شرکت و بانکای سرمایه گذار می تونه به روشای مختلفی صورت گیرد. بانکای سرمایه گذار بیشتر در به دوش کشیدن خطر عرضه ساده با احتیاط هستن و واسه همین می تونن از اتحادیه ی متعهدین خرید خواسته کنن تا هر کدوم از بانکا بخشی از عرضه ساده رو بکنن.

همونجوریکه توجه می کنین راه رسیدن به عرضه ساده سهام، راه طولانی و پیچیده ایه. سرمایه گذارانِ شخصی تا آخرین مرحله در این مراحل دخالتی ندارن. و تنها راهی که یک شخص واسه خرید سهام ساده داره، داشتن حساب در یکی از بانک هاییه که تعهد خرید رو به عهده گرفتن یا از راه دلالی امکان پذیره که خود به بخشی از سهام ساده دسترسی داشته باشه و قصد واگذاری اونو به موکلین خود هم دارا باشه. شما واسه دسترسی به سهمی از عرضه ساده نیاز به تعداد زیادی موکل تاجر و حسابی بزرگ دارین. البته همیشه استثناهایی بر قانون وجود داشته و درست نیس که به شما بگیم که امکان دسترسی به سهام عرضه ساده واسه سرمایه گذاران شخصی وجود نداره. فقط این نکته رو درنظر داشته باشین که احتمال بالایی واسه اون نمیشه.

برگرفته از investopedia investopedia

دیدگاهتان را بنویسید