اقدامات دادگاه پس از وصول درخواست سازش

همانگونه که در فصل گذشته نیز بیان شد ، دادگاهها موظفند که کلیه درخواست های سازش را قبول نمایند و پس از وصول آن جهت ایجاد مصالحه و سازش وظایفی را نیز برعهده دارند که به بررسی آنها خواهیم پرداخت:

 

  • ارجاع به یکی از شعب و تعیین وقت جلسه سازش

پس از تقدیم درخواست سازش به دادگاه ، می بایست این درخواست جهت رسیدگی و تشکیل جلسات اصلاحی به یکی از شعب ارجاع گردد و خواهان سازش نمی تواند درخواست سازش را مستقیماً به یک شعبه دلخواه تقدیم کند . درخواست توسط مقام ارجاع به یکی از شعب ارجاع شده و در دفتر کل دادخواست ها ثبت می شود . شعبه مرجوع الیه نیز بعد از وصول درخواست ، دستور تعیین وقت را صادر می نماید  چرا که لازمه دعوت از طرفین و حضور در جلسه سازش این است که، وقت مشخصی از سوی دادگاه تعیین شود .

 

2 ) دعوت به جلسه سازش

در ماده187 ق.آ.د.م ترتیب دعوت برای سازش همانند احضار خوانده به دعوا تعیین شده است ، بنابراین رعایت مقررات مربوط به ابلاغ خوانده در این مورد هم جاری است .

در این ماده مشخص نشده که باید نسخه دوم درخواست سازش و ضمائم آن  نیز برای خوانده ( سازش ) ارسال گردد یا خیر .

چنانچه در دعوت نامه ( احضاریه ) ارسالی برای خوانده موضوع مورد درخواست سازش به صراحت قید گردد ، ضرورتی به ارسال نسخه ثانی درخواست و ضمائم آن نیست . همچنین مطابق این ماده دعوت نامه ارسالی       می بایست متضمن دعوت برای سازش باشد و صراحتاً قید گردد که خوانده برای سازش دعوت می شود و چنانچه متن دعوت نامه حاوی این نکته نباشد ؛ دعوت نامه اثری نخواهد داشت و دادگاه باید دستور تجدید ارسال دعوت نامه را به کیفیت مندرج در ماده 187 ق.آ.د.م صادر نماید .(مهاجری،1391، ج 2، ص253  ).

 

ج ) عکس العمل خوانده نسبت به دعوت نامه سازش

پس از ابلاغ دعوت نامه سازش به طرف اختلاف و دعوت از او برای حضور در جلسه مذاکرات اصلاحی دو نوع عکس العمل از سوی خوانده سازش قابل تصور است .

 

 

1) عدم تمایل به سازش

ممکن است خوانده سازش پس از اطلاع  از دعوت، تمایلی به سازش نداشته باشد که این عدم تمایل می تواند به اشکال متفاوتی بروز پیدا کند :

– خوانده سازش با ارسال لایحه ای به دادگاه اعلام می نماید که حاضر به سازش با طرف اختلاف نیست .

– خوانده در جلسه تعیین شده حاضر می شود و صراحتاً اعلام می کند که تمایلی به سازش ندارد ، که در این صورت باید عدم تمایل او صورت جلسه گردیده و به امضای طرفین و دادرس برسد .

– ممکن است طرف دعوت شده ، هیچ پاسخی ندهد و در جلسه تعیین شده نیز حضور نیابد . به نظر می رسد که در این فرض در صورت تشخیص ، دادگاه می تواند بار دیگر طرف را برای سازش دعوت کند .

– همچنین امکان دارد خوانده سازش ، بصورت کتبی اعلام نماید که حاضر به سازش است ولی در جلسه مذاکرات اصلاحی حضور نیابد ؛ در این مورد هم دعوت مجدد امکان پذیر است .

– این امکان نیز وجود دارد که خوانده ، در جلسه تعیین شده حاضر شود و اعلام نماید که حاضر به سازش است ولی در جلسات بعدی که ، برای سازش تشکیل می شود حضور نمی یابد .

همه این موارد می تواند نشان دهنده ی عدم تمایل خوانده برای سازش باشد ، که در این صورت دادگاه مطابق ماده 190  ق.آ.د.م مراتب را در صورت مجلس قید می کند و پرونده را بایگانی می نماید همچنین به درخواست کننده برای اقدام قانونی ( اقامه دعوا ) اعلام می نماید .

 

  • تمایل و رغبت به سازش

در صورتی که طرف دعوت شده ، تمایل به سازش داشته باشد می تواند به دادگاه اعلام نماید که حاضر به سازش است ؛ همچنین باید در جلسه تعیین شده از سوی دادگاه برای مصالحه و سازش حضور یافته یا    نماینده ی خود را به دادگاه اعزام نماید .

بعد از حضور طرفین ، دادگاه اظهارات آنان را استماع نموده و طرفین را ترغیب به سازش می کند و با انجام نصیحت اخلاقی ، تعدیل اظهارات طرفین و… سعی و کوشش خود را در ایجاد سازش به کار می بندد . بهتر است که مذاکرات اصلاحی طرفین توسط دادرسان بطور مفصل و دقیق مکتوب نشود ، چون ممکن است طرفین از بیم عدم رسیدن به نتیجه ، در صحبتهای خود احتیاط کنند و این احتیاط مانع تحقق سازش گردد . ( متین دفتری ، 1378 ، ج 2 ، ص 273 )

بدیهی است که چناچه جلسه مذاکرات اصلاحی بدون نتیجه بماند و مذاکرات طرفین به پایان نرسیده باشد دادگاه می تواند جلسه سازش را تجدید نموده و طرفین را برای جلسات بعدی دعوت نماید .

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

سازش و جایگاه آن در حقوق ایران

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *