پایان نامه ارشد با موضوع توسعه ورزش، دانش آموزان، دانش آموز

زیادی را به ورزش پایه در مدارس پرداخته است(فارمر9،1996). ارائه مهارت ای حرکتی پایه و آموزش ورزش های پایه نظیر ژیمناستیک و شنا و دومیدانی به دانش آموزان آن ها را برای ورزش های آینده، فعالیت های بدنی، خدمت سربازی و به طور کلی برای زندگی بهتر آماده خواهد کرد(هادی زاده،1390). آموزش ورزش پایه در دوران تحصیلی دبستان و حتی بالاتر از این دوره می تواند به نحوی اثربخش به دانش آموزان کمک کند تا چگونگی مشارکت در مسابقات و رقابت های ورزشی را بیاموزند(تجاری،1386). علاوه بر این ورزشی که پایه و اساس آن بر مدرسه باشد فرصت خوبی است برای معلمان که به طور معمول صلاحیت دارند و مهارت های چگونه زیستن و علم و دانش را به گونه ای سازمان یافته به همه کودکان در محیطی امن و حمایت کننده بیاموزند. مهارت های حرکتی پایه تقریبا پایه و اساس همه فعالیت های بدنی و ورزشی را تشکیل می دهند(خدایی،1392). بررسی رکوردها و نتایج قهرمانان برتر و نخبه جهان مبین آن است که اکثریت رکوردها مربوط به آن دسته نظام های ورزشی است که دارای برنامه ای جامع، علمی و نظام مند برای تربیت ورزشکاران نخبه و سطح بالا هستند. اگر رشد و تکامل یک انسان، تامین نیازهای او تلقی شود و تامین نیازهای یک انسان را نیز زمینه مساعد برای شناخت استعداد و بارورکردن و به شکوفایی رساندن آنها بدانیم، به این حقیقت می توان پی برد که از نظر فلسفی، علمی و تحقیقاتی، حرکت، ورزش، بازی و فعالیتهای جسمانی از عوامل مهم تاثیرگذار در رشد و تکامل طبیعی هر فرد می باشند و در مسیر رشد و تکامل انسان باید استعدادهای نهفته در درون او را شناخت و بارور کرد. بنابراین، بهترین محیط برای تحقق این امر مدرسه و بهترین دوره برای بارورکردن آن دوره نوجوانی و جوانی و یکی از بهترین وسایل برای شکوفاکردن آن ورزش و بازی است(رستمی و جعفری،1390).
ازینرو امروزه توسعه ورزش های پایه نیاز به برنامهریزی در حیطههای مختلف دارد که یکی از اساسیترین آنها برای جلوگیری از وقت و هزینه بیهوده میتواند شناسایی مشکلات توسعه ورزش های پایه در مدارس باشد. شناسایی موانعی که بر سر راه توسعه ورزش پایه وجود دارد می تواند کمک شایانی به رفع آن ها و ارائه راهکارهای موثری در زمینه بالابردن مشارکت در فعالیت های ورزشی و توسعه ورزش قهرمانی گردد. بدون شک نظام آموزشی هر کشور می تواند سهم بزرگی در توسعه ورزش و شناخت استعداد ها داشته و به رشد ورزش قهرمانی کمک کند اما با توجه به ساختار آموزشی کشور در عمل کارآیی و اثربخشی این سسیستم چشمگیر نیست، لذا به نظر می رسد که شناسایی علل این ضعف و الویت بندی آن می تواند کمک شایانی به کاهش این نقص نماید .تحقیقات انجام شده در این موضوع صرفاٌ موردی بوده و علل ها اولویت بندی نشده به عنوان مثال مشکلات گوناگونی از قبیل امکانات و تسهیلات ورزشی، کمبود معلمان متخصص، کمبود تجهیزات ورزشی، بودجه، کمبود ساعات درس تربیت بدنی در مدارس وجود دارد که یافته های اکثر پژوهش های (نمازی زاده1353، تابش1375، سجادی1368، رضایی1371، کوزه چیان1376، همتی1380، مظفری1388، هاردمن و مارشال1990، دانیل2007،) به این عوامل اشاره دارد.
2.1. بیان مسئله
توسعه و پیشرفت واقعی کشورها شاخص های مختلفی دارد که یکی از مهمترین آنها ورزش10 می باشد. رویکردهای متفاوتی نسبت به این پدیده وجود دارد که برخی از آنها با نگاه قهرمانی و در برخی موارد نگاه سلامت عمومی و نشاط جامعه و در رویکرد دیگر نگاه اقتصادی مدنظر قرار می گیرد، اما صرفنظر از همه آنها اهمیت ورزش روز به روز در حال افزایش است. ارتباط ورزش با پدیده های فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی حاکی از اهمیت این پدیده و نقش آن در برنامه های توسعه ملی کشورهاست و در یک نگاه کلی توسعه و پیشرفت ورزش در هر کشور با اقتدار و قدرت آن کشور ارتباط نزدیکی دارد(طالب پور،1390). ورزش به عنوان ابزار چندبعدی با تاثیرات گسترده و نقش ارزشمند، یکی از شیوههایی است که افراد میتوانند با استفاده از آن بر فشارهای جسمانی، روحی و روانی و اجتماعی فایق آیند(کردگار،1390). تحقیقات متعددی روشن ساخته اند که پرداختن به تفریحات سالم، به ویژه فعالیتهای ورزشی، آثار مثبت فراوانی در سلامتی جسمی و روحی انسان دارد(امیرتاش،83). شرکت افراد به سمت ورزش منجر به بهبود وضعیت جسمانی، سلامت روحی وسرگرمی بهینه افراد می شود(سان11،2013).
دراین راستا یکی از مشکلات و مسائل عمده تحقق پیشرفت ورزش در کشور ما عدم نگاه همه جانبه به امور متفاوت است. غالبااین نگاه یک سویه و تنها به یک بعد از مسأله اشاره دارد. در حالیکه تحقق پیشرفت مستلزم نگاهی همه جانبه می باشد. توسعه به همین معناست یعنی رشد همه جانبه و نگاه به تمامی ابعاد مسأله(راسل و همکاران12،2009). کشورهای پیشرفته در ورزش، پایه و اساس برنامه های تعلیم و تربیت ورزشکاران را در مدارس ابتدایی متمرکز می کنند و زمینه را برای جذب دانش آموزان کم سن و سال به اماکن و تاسیسات ورزشی فراهم می سازند. بنابرین توجه به ورزش پایه13 از اهمیت زیادی برخوردار می باشد. سیستم ادراکی و حرکتی کودک در اثر جنبش و فعالیت توسعه می یابد، کودکان در قالب حرکات بسیاری از خواسته ها و علایق خود را که بیان آنها از طریق زبان امکان پذیر نیست بیان می کنند. کودکان با انجام ورزش های مختلف مهارت های حرکتی پایه را می آموزند. بدیهی است چنانچه نتوان فرصت های لازم برای توسعه و شناسایی موانع ورزش را در کودکان و دانش آموزان فراهم نمود سبب از دست دادن انگیزه های آنان از حضور در ورزش و عدم توسعه ورزش قهرمانی در آینده می گرد(باقرزاده و همکاران،1380).
در میان همه موسسات تربیتی و آموزشی کشور بدون شک وزارت آموزش و پرورش مهمترین موسسه و نهادی در کشور است که نسبت به توسعه ورزش پایه تاثیرگذار باشد. امروزه بر همگان و به ویژه مسئولین و معلمان و دبیران آموزش و پرورش روشن و واضح است که استمرار یادگیری و اجرای حرکات اصلی و بنیادی و مهارت های حرکتی در دوره نوجوانی و به خصوص در دوره ابتدایی انجام گرفته و توسعه می یابد. بنابراین هر مقدار به کمیت و کیفیت برنامه ورزشی پایه در مدارس توجه و سرمایه گذاری لازم نیز شود، اثرات و تاثیرات مثبت در بهبود الگوهای بعدی زندگی دانش آموزان دارد و بالطبع در پیشرفت و رشد جسمانی و روانی و اجتماعی و فرهنگی دانش آموزان نقش اساسی و سازنده ای دارد و کمک موثری برای استعدادیابی به منظور شناسایی افراد نخبه در رسیدن به ورزش قهرمانی و عادت به فعالیت جسمانی مستمر در سنین بعدی می باشد(مظفری و همکاران،1388).
ازینرو توسعه ی ورزش14 به صنعتی در حال جنبش در جهان تبدیل شده است که در تلاش است تا افراد مختلف بیشتر فعال باشند. برنامه هایی که تعیین می کنند افراد چگونه به فرصت های ورزشی در تمام سنین و با هر توانایی دست یابند برای مثال دانشگاه گلومورگان15 برنامه ی توسعه ای را با این مضمون شروع کرده است که باید به انجمن مسئول با تمام تجهیزات به معلمان مدارس داد تا ورزش های پایه را در این مقطع شروع کنند. راهکار دوم نیز آموزش مربیان باشگاههای درگیر در حیطه ی ورزش می باشد. در این طرح توسعه استانداردهای ملی برای برای توسعه ی ورزش در نظر گرفته شده است تا در آینده همین ورزش های پایه ای به صنعت ورزش حرفه ای تبدیل شوند.محققین این دانشگاه مدیریت در ورزش را بسیار دخیل دانسته و یکی از پر اهمیت ترین موارد توسعه می داند(دانشگاه گلومورگان،2012). اساساً توسعه ورزش در ارتباط با افزایش مشارکت و ترویج فرصت‌ها و مزایای حضور در فعالیت‌های ورزشی است. مشارکت در ورزش و فعالیت‌های بدنی دامنه گسترده‌ای از مفاهیم از قبیل حضور کودکان در بازی، مشارکت دادن زنان در ورزش، حضور جوانان در ورزش‌هایی که قانونمند بوده، و نهایتاً توسعه ورزش همگانی، حرفه‌ای و قهرمانی را به هم مرتبط می‌کند، بدیهی است هر کشوری از این موج فزاینده عقب بیافتد، به هیچ وجه نمی‌تواند خلأ ایجاد شده را پر نماید و نهایتاً تفاوت‌ها در بهره‌وری از تأثیرات ورزش و فعالیت‌های حرکتی روشن و واضح خواهند بود(کالیوپی و همکاران16،2008).
بنابراین برای درک بهتر در طرح های توسعه ی ورزش چنانچه موانع برطرف شوند سبب توسعه ی بیشتر ورزش در تمام دوره ها می شود. شناسایی موانعی که بر سر راه مشارکت ورزش پایه وجود دارد می تواند کمک شایانی به رفع آن ها و ارائه راهکارهای موثری در زمینه بالابردن مشارکت در فعالیت های ورزشی و توسعه آن گردد. به عقیده ی دیونیو17( 2002) موانع یا محدودیت ها، مسیر یا فرایند پیشرفت به سمت هدف را سست می کنند. محدودیت ها یک سری از موارد وابسته به یکدیگرهستندکه به حالت زنجیروار حرکت به سمت هدف را ضعیف می کند. تئوری موانع شامل پنج گام است: شناخت موانع2- تجزیه و تحلیل موانع3-راهکارهای تسلط یا تحت امر درآوردن موانع 4- اجراکردن راهکار ها 5- تکرار این مراحل برای موانع بعدی(دیونیو،2002).
لذا برای شناسایی موانعی که در مسیر توسعه ورزش پایه قرار می گیرند درک بهتر ورزش های پایه بسیار مهم است. بر اساس تعریفی که انجمن مربیگری ایرلند18 ارائه کرده است، هر فرد قبل از دوره ی تمرین فعالیت ها برای برنده شدن، باید از سه مرحله ی شروع فعالیت، حرکات پایه ای و یادگیری برای بازی و یادگیری بگذرد. برای اجرای ورزش پایه ابتدا فرد حرکات پایه ای19 را باید انجام دهد که این حرکات سبب مشارکت با لذت افراد می شود و از سنین پایین فرد را برای سبک زندگی فعال آماده می کند و شامل مهارت های حرکتی، مهارت های هدف گزینی و مهارت های کنترل بدن می شود. ورزش های پایه ای20 شکل پیشرفته و قانونمند حرکات پایه ای می باشند. هر ورزش در خود مهارت های ورزشی پایه ای دارد. برای مثال بسکتبال شامل ایستادن، حمل توپ، دریبلینگ، پاس، شوت و تصمیم گیری درست در لحظه ها می باشد(انجمن ایرلند،2012). برای دستیابی به متغیر های تاثیر گذار بر توسعه و موانع ورزش های پایه ای نیاز به بررسی تحقیقات و مطالب گسترده ای نیازمند است.
دراین راستا برخی از محققین پیوستار توسعه ی ورزش را در چند سطح در نظر گرفته اند(تاسیس، مشارکت، اجرا و انتخاب) و سپس دو نکته ی گروه هدف و موانع مشارکت افراد را هم به این برنامه ها موثر دانسته اند. بنابراین هم به فرایند اجراهای طرح های اجرا شده و هم به گروه ها و جمعیت ها و عوامل مربوط به آن ها و هم به موانع اجتماعی، اقتصادی و .. دخیل در عدم مشارکت آن ها پرداخته اند. درراستای تحقیقات انجام شده هاردی و همکارن21 (2010) به بررسی مهارت های پایه ای پرداخته و دریافتند که تجهیزات ورزش مورد نیاز و همچنین برنامه ریزی برای این برنامه ها یکی از نکات ضروری برای گسترش این ورزش ها می باشد. گلنز و بی شاپ22 (2010) به بررسی برنامه ی توسعه ای پرداخته اند و تاثیر اولویت های فرهنگی را دراین برنامه ها تاثیر گذار دانسته اند. انجمن ایرلند شمالی23 در (2010) نیز در پژوهشی به بررسی موانع شرکت در ورزش و فعالیت بدنی پرداختند و نشان دادند که که موانع اجتماعی و فرهنگی، موانع عملی، و موانع دانش به عنوان موانع اصلی انتخاب شدند.کرافورد، جکسون و گادبی24(1991) بر اساس مدل سلسله مراتبی نیز، سه دسته از موانع را شناسایی کردند: موانعی که به افراد و یا نیروهای انسانی مرتبط با برنامه ها مرتبط است، موانعی که به ارتباطات افراد یا دانش آموزان مربوط است و دسته ی آخر موانعی که به موانع ساختاری مربوطند که مربوط به سیاستگذاری می باشند. همچنین بحث حمایت از ورزش های پایه همواره در ورزش ایران وجود داشته است گسترش برنامه های تربیت بدنی و ورزش های پایه در مدارس کشور به امکانات مالی و انسانی مطلوب و برنامه ریزی دقیق و اصول

مطلب مشابه :  منابع مقاله دربارهبازنشستگان، قانون کار

دیدگاهتان را بنویسید