هورمون های مهم بدن برای ورزشکاران

Hormones-Involved-in-Exercise

واسه یه ورزشکار حرفه ای تعادل بین هورمونای مهم بسیار سرنوشت ساز هستش در این مقاله میخوایم مهمترین هورمونا واسه ورزشکاران رو معرفی کنیم.

به گزارش آلامتو و به نقل از علم ورزش؛ اگه به عنوان مربی مشغول فعالیت هستین، شاید تا حالا بوسیله ورزشکاران این سؤال از شما پرسیده شده که؛ چیجوری ورزش به فرد کمک می کنه تا به هدف خود برسه؟ اگه بخواین رو راست اما خیلی ساده به این سؤال جواب بدید، جواب این گونه س: “همه چیز به هورمون ها مربوطه”. در این مطلب تلاش شده هورمون های موثر در ورزش واسه شما جمع آوری شن. تا آخر با همراه باشین.

سیستم اندوکراین (غدد مترشحه درون ریز) تولید هورمون ها رو تنظیم می کنه که این مواد شیمیایی عملکردهای جور واجور سلولی رو کنترل می کنن. هورمون ها می تونن تعداد خیلی از سلول های جور واجور رو تحت اثر بذارن؛ به هر حال، هر هورمونی تنها می تونه بر سلولی اثر بزاره که دارای گیرنده های خاص اون هورمون باشه.

هورمون ها تعدادی از عکس العمل های فیزیولوژیکی بدن مانند متابولیسم انرژی، روند تولید مثل، رشد بافت، سطح آب بدن، سنتز و تخریب پروتئین عضلات و خلق و خویی رو کنترل می کنن. هورمون ها مسئولیت ساخت عضلات جدید و چربی سوزی رو رو دوش دارن. پس مهمه هورمون های موثر در فعالیت های ورزشی  و کارکرد و اثرات اونا رو بشناسین.

سه طبقه بندی جور واجور واسه هورمون ها هست:

استروئیدها، پپتیدها و آمین ها

هر طبقه از هورمون ها ساختار شیمیایی منحصر به فردی دارن که مشخص می کنه با کدوم گیرنده چیجوری بکنه. هورمون های استروئیدی با گیرنده هایی در هسته سلول فعل و عکس العمل انجام میدن. هورمون های پپتیدی شامل آمینواسید هستن و با گیرنده هایی در غشاء سلول کار می کنن و آمین ها (هورمون های آمینواسیدی) شامل نیتروژن هستن و بر سیستم عصبی سمپتاتیک اثر می گذارن.

هم اینکه هورمون ها می تونن آنابولیک باشن یعنی واسه ساخت بافت های جدید فعالیت می کنن و یا کاتابولیک باشن یعنی در تخریب و از بین رفتن بافت ها موثر هستن. اصطلاح “استروئیدهای آنابولیک” معمولاً بوسیله ورزشکارایی که قصد افزایش کارکرد خود رو دارن مورد استفاده قرار می گیرد، در حالی که استروئید آنابولیک مواد شیمایی طبیعی تولید شده در بدن آدم بوده که مسئول رشد و پیشرفت بافت های بدن هستن. در ادامه لیستی از هورمون های مهم که در فعالیت های ورزشی درگیر هستن همراه با عملکردهای فیزیولوژیکی اونا واسه شما جمع بندی شده ان.

انسولین

انسولین یه هورمون پپتدیه که بوسیله پانکراس تولید و متابولیسم کربوهیدرات و چربی رو تنظیم می کنه. وقتی قند خون بالا می رود انسولین ترشح می شه تا ذخیره و جذب گلیکوژن و گلوکز رو زیاد کنه. انسولین موجب کاهش سطح قند خون از راه جذب اون از جریان خون و ذخیره اون در عضلات یا بافت چربی می شه. نکته مهم در مورد انسولین اینه که این هورمون موجب ذخیره چربی در بافت چربی می شه؛ به جای اینکه به عنوان سوخت عضلات در فعالیت های ورزشی مورد استفاده بذاره.

وقتی ورزش شروع می شه، سیستم عصبی سمپاتیک ترشح انسولین رو متوقف می کنه؛ در نتیجه، باید از مصرف مواد غذایی با سطح بالای قند (مانند نوشیدنی های ورزشی) قبل از ورزش دوری کرد چون موجب افزایش سطح انسولین و در آخرً افزایش ذخیره سازی گلیکوژن می شه؛ به جای اینکه به عنوان سوخت عضلات در فعالیت ورزشی استفاده بشه. بهتره از مواد غذایی که قند متعادل دارن استفاده کنین.

گلوکاگون

گلوکاگون از پانکراس در جواب به سطح پایین قند خون ترشح شده و موجب آزادسازی اسیدهای چرب آزاد (FFA) از بافت چربی و افزایش سطح گلوکز خون می شه. این دو کارکرد در فعالیت های ورزشی مهم هستن. وقتی که سطح گلیکوژن در طول ورزش افت می کنه، گلوکاگون گلیکوژن اضافی ذخیره شده در کبد رو آزاد می کنه.

کورتیزول

کورتیزول یه هورمون کاتابولیکه که بوسیله غده آدرنال فوق کلیه در جواب به استرس، سطح پایین قند خون و ورزش ترشح می شه. این هورمون متابولیسم انرژی در طول دوره های طولانی ورزش رو از راه آسون کردن تخریب تری گلیسرید و پروتئین بدن واسه تولید گلوکز لازم واسه سوخت بدن پشتیبانی می کنه.

هم اینکه کورتیزول در شرایط زیاد استرس جسمی یا نبود ریکاوری کافی از تمرینات قبلی ترشح می شه. درحالی که کورتیزول به افزایش متابولیسم چربی کمک می کنه، ورزش طولانی باعث افزایش سطح کورتیزول و بعد اون کاتابولیسم پروتئین عضلات جهت تأمین سوخت بدن می شه؛ به جای اینکه پروتئین جهت بازسازی و رشد عضلات مورد استقاده قرار بگیره.

اپی نفرین و نوراپی نفرین

این هورمون های آمینی نقش مهمی در کمک به سیستم عصبی سمپاتیک (SNS) در تولید انرژی و تنظیم کارکرد بدن در طول ورزش اجرا می کنن. اپی نفرین و نوراپی نفرین هر چند دو هورمون جدا از هم هستن اما به هم وابسته هستن.

از اپی نفرین بیشترً به عنوان آدرنالین یاد می شه چون بوسیله غده آدرنال فوق کلیه ترشح شده و برونده قلبی، قند خون (جهت تأمین سوخت) و شکست گلیکوژن رو افزایش  داده و از سوخت و ساز بدن پشتیبانی می کنه. نوراپی نفرین چندین کارکرد مثل اپی نفرین در بدن انجام می دهد در حالی که باعث تنگ شدن عروق (نه در فعالیت ورزشی) در قسمت هایی از بدن می شه.

تستوسترون

تستوسترون یه هورمون استروئیدیه که بوسیله سلول های Leydig بیضه ها در مردان و تخمدان در خانوم ها و مقدار کمی بوسیله غده آدرنال فوق کلیه در هر دو جنس مذکر و مؤنث تولید می شه.

این هورمون مسئول سنتز دوباره و بازسازی پروتئین عضلات آسیب دیده به دلیل ورزشه. هم اینکه نقش مهمی در رشد عضلات اسکلتی داره. تستوسترون با گیرنده های خاصی فعالیت می کنه و در جواب به فعالیت های ورزشی که باعث تخریب و آسیب پروتئین عضلانی می شن، ترشح می شه.

هورمون رشد

هورمون رشد آدم (HGH) یه هورمون پپتید آنابولیکه که بوسیله غده هیپوفیز قدامی ترشح شده و رشد سلولی رو تحریک می کنه. مثل دیگه هورمون ها، این هورمون با یه سری از گیرنده های خاص فعالیت می کنه و موجب جواب های زیادی می شه.

این جواب ها شامل افزایش سنتز پروتئین عضلات، افزایش مواد معدنی سیستم اسکلتی، پشتیبانی از کارکرد سیستم ایمنی و افزایش لیپویز یا متابولیسم چربی می باشن. بدن آدم HGH رو در طول سیکل  REM خواب و تمرینات شدید مانند تمرینات قدرتی، تمرینات انفجاری و توانی، HIIT، تمرینات قلبی-ریوی که در حد یا بالاتر از شروع تجمع لاکتات خون (Obla) باشن، تولید می کنه.

هورمون رشد شبه انسولین

هورمون رشد شبه انسولین (IGF) ساختار مولکولی مشابهی با انسولین داره و با همون مکانیزمی که HGH رو تولید می کنه، تحریک می شه. IGF یه هومورن پپتیده که در کبد تولید شده و از کارکرد HGH واسه بازسازی پروتئین های آسیب دیده بین تمرینات ورزشی پشتیبانی می کنه. همین کارکرد باعث شده تا IGF یه هورمون مهم در افزایش رشد عضلات به حساب بره.

عامل نوروتروفیک جدا از مغز

عامل نوروتروفیک جدا از مغز (BDNF) که در بعضی منابع پروتئین تقویت کننده مغز نامیده می شه یه انتقال دهنده عصبیه که ساخت سلول های جدید در مغز رو تحریک می کنه. تولید BDNF رابطه خیلی نزدیکی با HGH و IGF داره. همون فعالیت های ورزشی که سطح این دو هورمون رو افزایش می دهد تولید BDNF رو هم زیاد می کنن. تمرینات با شدت بالا می تونن هورمون های آنابولیک واسه رشد عضلات رو تحریک کنن، در حالی که افزایش سطح BDNF باعث پیشرفت و بهبود کارکرد شناختی می شه.

درک چگونگی اثر ورزش بر هورمون ها که عملکردهای فیزیولوژیکی رو کنترل می کنن می تونه به شما در برنامه ریزی قرارداد های تمرینی مؤثر کمک کنه. هورمون ها جواب های کوتاه مدت و دراز مدت به ورزش میدن. در فاز زیاد فوری بعد از ورزش، تستوسترون، HGH و IGF واسه تعمیر بافت های آسیب دیده ترشح می شن.

در دوره دراز مدت، افزایش گیرنده ها و پروتئین های وصل دهنده اجازه میدن این هورمون ها به طور مؤثرتری در تعمیر بافت ها و رشد عضلات درگیر شن. واسه ورزشکارایی که خواهان رشد عضلات هستن، سطح هورمون های تستسترون، HGH و IGF در جواب به مقدار استرس تولید شده در تمرینات قدرتی واسه اونا از اهمیت بالایی برخورداره. تمرین با شدت متوسط تا سنگین تا حد خستگی باعث تولید فشار مکانیکی بالایی شده که آسیب بیشتری به پروتئین عضلات می رساند که سیگنال هایی واسه ترشح تستسترون، HGH و IGF جهت بازسازی پروتئین که در آخر موجب رشد عضلات می شه، ارسال می کنه.

در حالی که هزاران هورمون مسئول واسه بی انتها کارکرد فیزیولوژیکی وجود دارن، هورمون هایی که در بالا ذکر شدن مستقیم بوسیله فعالیت ورزشی تحت اثر قرار می گیرند و نقش اساسی در سازگاری بدن در مقابل تقاضاهای تمرینات ورزشی اجرا می کنن. خیلی از کارشناسان ورزشی فهمیده ان که سیستم عصبی و سیستم عضلانی نقش مهمی در بازخورد و برونده برنامه تمرینی دارن. به هر حال، واقعیت اینه که هورمون ها بر خیلی از سازگاری ها به فعالیت جسمی اثر می گذارن. یعنی “همه چیز به هورمون ها مربوطه” یه جواب مناسب به خیلی از سؤالات در مورد چگونگی جواب بدن آدم به ورزش می باشه.

راه های افزایش هورمون شادی

نشونه مشکل هورمون در زنان چیه؟

علم ورزش هورمون

مطالب مرتبط