تاثیر سرمایه گذاری ریسک پذیر بر توسعه و سود آوری صندوق های پژوهش و فناوری- قسمت ۷

تاثیر سرمایه گذاری ریسک پذیر بر توسعه و سود آوری صندوق های پژوهش و فناوری- قسمت ۷

    • درستکاری وصداقت: اولین ازمون سرمایه گذاری ازمایش صداقت کارافرین است بدین معنی که اگر گروه کارافرین صادق نباشد بعید است که اعتباردهنده یا سرمایه گذاری روی ان کار سرمایه‌گذاری کند.

 

    • تجربه : هر اعتباردهنده یا سرمایه گذار تمایل دارد که از کارافرینی بهره جوید که بیشترین تجربه را در حوزه نظر خود داشته باشد.

 

    • موفقیت : هر سرمایه گذار باید در پی کسب موفقیت باشد بنابراین اگر کارافرین فردی موفق باشد شانس موفقیت سرمایه گذار نیز به مراتب بالاتر است.
برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.

 

 

    • انرژی زیاد: انچه بیشتر سرمایه گذاران باید بیشتر در یک کارافرین جستجو کنند انرژی زیاد است زیرا کارافرین بودن حرفه ای بی مانند است.

 

  • انگیزه : بسیاری از کارافرینان برای کسب درامد در طول هفته ساعات طولانی را کارمی‌کنند بنابر این انگیزه ای که کارافرینان را به تکاپو می اندازد کسب سود بیشتر ودر نتیجه کسب درامد بیشتر برای خودش است. در اینجا باید بین انگیزه و حرص وطمع تفاوت قائل شد زیرا تجربه نشان میدهد که کارافرینان بیشتر در پی دگرگونی و رشد و ارتقای جامعه هستند تا افزایش در امد خود.

 

۳) خطر پذیری :
اهمیت سرمایه گذاری خطر پذیردر توسعه تکنولوژی و رشد اقتصادی بیشتر به همین ویژگی خطر پذیری باز میگردد. به بیانی دیگر کارافرینان که طرح نو و ایده خلاقی در ذهن دارند وبه موفقیت ان باور دارند،معمولا به سبب دسترسی نداشتن به منابع مالی کافی در مسیر حرکت خود متوقف میشوند. انها در این مرحله برای رفع مشکل خود به بانکها و موسسات مشابه روی می اورند اما به دلایل مختلف نمیتوانند از این منابع استفاده نمایند.ازجمله موانع اصلی درخواست سپرده های سنگین و دیدگاه کوتاه مدت حاکم بر این موسسات است.در چنین فضایی تامین مالی ریسک پذیر مطرح خواهد شد.اگر ان دسته از صندوق هایی که با هدف کمک به توسعه تکنولوژی شکل گرفته اند خطر پذیر هم باشند،اندک اندک از کارکرد اصلی و واقعی خود خارج میشوند. چه بسا بعد از مدتی انها هم عملکردی مشابه عملکرد بانکها پیدا کنند.
عکس مرتبط با اقتصاد
خطر پذیری به مجموعه شرایطی وابسته است که بدون وجود انها نمیتوان از صندوق سرمایه گذاری توقع خطر پذیری را داشت.یکی از این شرایط ایجاد مشوق هایی برای کارکنان صندوق است تا در قبال سرمایه گذاری موفق پاداشی دریافت کنند.یکی دیگر از موانع خطر پذیری ناتوانی صندوق ها در ارزیابی دقیق طرح های پیشنهادی است که با رفع ان میتوان خطر پذیری را به معنی واقعی انها تجربه کرد. بنابراین خطر پذیری از جمله ویژگی های اصلی سرمایه گذاری خطر پذیر است و نقش به سزایی در توسعه تکنولوژی دارد.
۴)انگیزه سود اوری :
مطمئنا پذیرش خطر باید با انگیزه کسب سود بیشتر همراه باشد، درغیر این صورت اگر سرمایه داران در پی سود محدود و ناچیز باشند میتوانند به بانک ها یا سایر سرمایه گذاری های مطمئن بسنده کنند.بنابراین کسانی که سرمایه خود را در طرح های نواورانه و در عرصه تکنولوژی های پیشرفته در معرض خطر قرار میدهند، مطمئنا باید برنامه نسبتا بلند مدتی برای کسب سود بیشتر در نظر داشته باشند.
۵) توجه به شرکت های نوپا :
سرمایه گذاری ریسک پذیر میتوانند در مراحل مختلف رشد شرکت ها صورت گیرد.این مراحل را میتوان به مراحل ابتدایی، رشد وگسترش تقسیم بندی کرد. در مراحل ابتدایی معمولا کارافرینان با ایده های جالب و جذاب وجود دارند و در بسیاری از موارد سازماندهی مناسبی در قالب یک شرکت وجود ندارد. پس ارزیابی ظرفیت این طرح ها بسیار دشوارتر است و خواهان مهارت های ویژه ای است و افق زمانی سود اوری نیز حداقل به هفت تا ده سال میرسد.در سوی دیگر،طیفی از سرمایه گذاری ها درشرکت های ثبات یافته صورت میگیرد که بنا به دلایلی در پی گسترش دامنه فعالیت های خود هستند که مطمئنا ارزیابی ظرفیت این طرح ها بسیار راحت تر است.پس خطر این سرمایه گذاری ها کمتر میشود و افق زمانی خروج از سرمایه گذاری نیز کاهش مییابد.باتوجه به توضیحات فوق هرچند سرمایه گذاری خطر پذیر شامل تمامی طیف ها میشود اما تاثیر این سرمایه گذاری زمانی پررنگ تر میشود که جهت گیری اصلی ان به سوی سرمایه گذاری در مرحله ابتدایی رشد شرکت ها یا همان شرکت های نوپا و نواور باشد.
۶) دیدگاه بلند مدت:
یکی از ویژگی های بسیار مهم دیگر که ابعاد عملکردی و ویژگی های سرمایه گذاری ریسک پذیر را تحت تاثیر قرار میدهد،دیدگاه بلند مدت حاکم بر صندوقهای سرمایه گذار است. مسلماخطرپذیری برای کسب سود در هفت تا ده سال اینده بدون دیدگاه بلندمدتی امکان پذیر نیست و اساسا توسعه تکنولوژی در دیدگاه کوتاه مدت جایی ندارد. به بیانی دیگر اگر دیدگاه کوتاه مدت بر صندوق ها حاکم باشد نه تنها این صندوق ها به تدریج از ماهیت خطر پذیری خود خارج میشوند بلکه مهم تر از ان دیگر در راستای اهداف توسعه تکنولوژی گام بر نخواهند داشت و عملکرد ان ها همانند موسسه‌های مالی و بانکی میشود.
۷)مشارکت در مالکیت شرکت ها :
یکی دیگر از مهم ترین ویژگی ها ی سرمایه گذاری ریسک پذیر مشارکت در مالکیت شرکت هاست. از انجا که وام دادن با سرمایه گذاری ریسک پذیر همخوانی ندارد واز طرفی خلا موجود در تامین مالی پروژه های نواورانه و مبتنی بر تکنولوژی های پیشرفته را پر نمیکند نقش سرمایه گذاری ریسک‌پذیر پررنگ تر می شود. از سوی دیگر زمانی که صندوق های سرمایه گذاری ریسک‌ پذیر در مالکیت شرکت ها سهیم می شوند در قبال اینده انها نیز متعهد می شوند و از هرابزاری برای کمک به موفقیت این شرکتها استفاده می کنند. در اینجا موضوع مشاوره های مدیریتی و برنامه ریزی و حتی استفاده از کانال ارتباطات شخصی در کمک به شرکت های نوپا ی مبتنی بر تکنولوژی پیشرفته مطرح است.
۲-۶- فرصت های فراروی بازار سرمایه گذاری مخاطره پذیر
فرصت های جذاب برای سرمایه گذارای های مخاطره پذیر می توانند بدست آمده یا برعکس بدلیل شرایط سخت اقتصادی، مالی و شرایط خاص بازار از دست بروند. اما انجام چنین چیزی نیازمند یک بررسی هوشمندانه در خصوص درک صحیح یک صندوق سرمایه‌گذاری مخاطره پذیر (بعضی اوقات به عنوان وجوه سرمایه گذاری اشاره می شود) و آنچه که انجام می دهد (تاثیری که روی رفتار سرمایه گذار می گذارد) می باشد. همچنین بررسی آن چه که اخیراً‌ بدلیل جابجایی بازار سرمایه گذاری مخاطره پذیر بوقوع پیوسته است. (در سال ۲۰۰۲ بعد از شیوع بازار شرکت های صوری اینترنتی).
برای یافتن وجوه سرمایه گذاری مخاطره پذیر، لازم است مالکان و مدیران واحدهای تجاری، زمانی را به درک و بررسی نیازها،‌ دیدگاه ها و اهداف ضرورت سرمایه گذاران مخاطره پذیر اختصاص دهند. چهار هدف اصلی وجود دارد که رفتار و روش سرمایه گذاران مخاطره پذیررا در فرایند سرمایه گذاری تحت تاثیر قرار می دهند. خواه سرمایه گذار در حال گذر از مرحله منفعت اولیه به مرحله تحلیل انتشار اوراق بهادار باشد و یا در حال طی نمودن موفقیت آمیز مرحله نهایی سرمایه گذاری باشد، به میزان زیادی، توجه و رفتار سرمایه گذار مخاطره پذیر از چهار هدف زیر سرچشمه می گیرد:
۱) به حداکثر رساندن بازده های مالی (که نهایتاً بعنوان بازده سرمایه گذاری اندازه گیری می شود)
۲) جلوگیری ازکاهش قیمتها (یا زیان احتمالی ناشی از سرمایه گذاری)
۳) نظارت و تاثیر گذاری بر پیشرفت، توسعه و دستیابی به طرح سرمایه گذاری (یعنی شرکت پورتفوی)
۴) پیگیری و اجرای بهترین استراتژی “خروج” و اقدامات تصفیه در دوره زمانی مشخص. ساختار و خصوصیات فعالیت سرمایه گذاری مخاطره پذیر آن چنان که در موافقت نامه‌های حجیم و متعدد سرمایه گذاری آمده است به میزان زیادی تحت تاثیر اقدامات سرمایه گذار مخاطره پذیر برای اجرای و متعادل ساختن این اهداف می باشد (Aronson,2009).
۲-۷- ضرورت تشکیل صندوق سرمایه گذاری مخاطره پذیر در ایران
تصویب سیاست های اصل ۴۴ توسط مجلس شواری اسلامی برای فعال نمودن بخش خصوصی، از جمله سیاست های بلند مدتی است که به منظور اصلاحات اقتصادی و دستیابی به توسعه پایدار صورت گرفته است.
یکی از تکالیف قانونی دولت در اجرای سیاست اصل ۴۴، توانمند سازی بخش خصوصی، ایجاد فضای کسب و کار و تشکیل و تقویت نهادهای مالی مرتبط با آن است. هم اکنون یکی از مهمترین موانع اجرای صحیح خصوصی سازی، نبود بسترهای لازم یا به عبارتی نبود ابزارهای لازم و تدابیر هموار کننده برای مشارکت بخش خصوصی و غیردولتی است. لذا با توجه به اهمیت اصل ۴۴ و ضرورت گسترش فعالیت های اقتصادی در بخش خصوصی بنظر می رسد برای رسیدن به اهداف پیش گفته باید ابزارهای مالی مورد نیاز این بخش نیز ایجاد گردد. یکی از این ابزارها تشکیل صندوق های سرمایه گذاری است. در این راستا در سال ۱۳۸۸ دولت لایحه ای را مبنی بر تاسیس و حمایت از صندوق های سرمایه‌گذاری به مجلس تقدیم نموده است که تاکنون در صحن علنی مجلس مطرح نشده است. اگرچه برخی از شرکت ها و صندوق های سرمایه گذاری مانند شرکت سرمایه‌گذاری تامین اجتماعی، سرمایه گذاری مهر اقتصاد ایرانیان، صندوق های بازنشستگی از جمله تامین اجتماعی، سرمایه گذاری مهر اقتصاد ایرانیان، صندوق های بازنشستگی از جمله نهادهای مالی هستند که حجم زیادی از منابع مالی را در اختیار دارند اما این نوع صندوق‌ها در واقع نوعی نهاد شبه دولتی هستند که نه نظارت پذیری مجلس و سایر نهادهای نظارتی را پذیرا هستند و نه خصوصی می باشند که قواعد رقابت پذیری را رعایت کنند. کار آفرینان که خد دارای ایده نو و دانش عملی هستند، قادرند بیشترین تاثیر را در فضای کسب و کار ایجاد کنند و موجب تحرک اقتصادی و بهبود محیط کسب و کار گردند و این منوط به ایجاد سازوکارهای لازم برای تحقق چنین هدفی است. بالفعل نمودن ایده های بالقوه نیازمند تامین منابع مالی فوری برای اینگونه کارآفرینان است که صندوق سرمایه گذاری مخاطره پذیر به عنوان یکی از نهادهای فعال مالی می تواند برای گسترش کارآفرینی و حمایت از ایده های خلاق کسب و کار در صحنه اقتصاد نقش آفرینی کند. مزایایی که می‌توان در این راستا برای صندوق سرمایه گذار مخاطره پذیردر ایران متصور شد عبارتند از
 تصویر درباره جامعه شناسی و علوم اجتماعی
* گسترش فعالیت سرمایه گذاری در قالب پرتفوی غیربورسی
* ایجاد تنوع در حوزه فعالیت های سرمایه گذاری
* امکان استفاده از منابع مالی صندوق ذخیره ارزی
* کمک به توسعه فناوری و جلوگیری از خروج طرح ها از کشور
* ایجاد زمینه و بستر مناسب جهت بروز خلاقیت ها و نوآوری ها در قالب طرح های مختلف (عرفانیان و شیرزادی ۱۳۸۶)
* ایجاد اشتغال و بهبود درآمد خانوارها
* تسهیل مشارکت عمومی و هدایت پس اندازهای سرگردان به سوی بخش های مولد و کارآفرین
بطور واضح، با وجود زیان های تجمعی اولیه که درچهار پنج سال اول صندوق ایجاد می گردد این نوع سرمایه گذاری ها فقط منوط به وجود صبر و شکیبایی سرمایه گذاران دربلند مدت است.
* افزایش رقابت و نوآوری اختراع در بخش خصوصی
* گسترش کارآفرینی از طریق توسعه ظرفیت های منابع داخلی
همانطور که در بالا اشاره گردید ضرورت گسترش فعالیت های بخش خصوصی ایجاب می کند که متولیان امور اقتصادی و دولتمردان از همه امکانات، ابزارها و ظرفیت های مربوطه استفاده نمود و تلاش کنند تا موانعی که در این مسیر وجود دارد برطرف نمایند. این موانع ممکن است ناشی از مسائل فرهنگی، سیاسی و یا زیر ساخت های اقتصادی و غیره باشد. برخی از مشکلات را می توان در کوتاه مدت حل نمود و برخی دیگر متناسب با ایجاد زیرساخت های اجتماعی و اقتصادی به زمان طولانی تر نیاز دارند. برای اینکه کشور عزیز ما نیز بتواند همگام با تغییرات بسیار شدید و متغیر تکنولوژی، تنوع بازارهای مالی و کسب و کارهای متنوع ارزش آفرین، از فرصت های موجود استفاده نماید باید دانش و الگوهای سرمایه داری وسرمایه گذاری را در سطح جامعه گسترش و آن را با فرهنگ بومی ایرانی و اسلامی سازگار نماید.
۲-۸- پیشینه پژوهش
۲-۸-۱- پیشینه تحقیق خارجی
آکرلف[۱] (۱۹۷۰) که یکی از پیش تازان در حوزه تحلیل عدم تقارن اطلاعاتی است، نشان می دهد که «اطلاعات مخفی» می تواند به شرایطی ختم شود که در آن شرایط، بازار دارای آیتم های کم کیفیت انتخاب شود. بنابراین اطلاعات مخفی می تواند یکی از عوامل شکست بازار باشد. محققین دریافته اند که مشکلات انتخاب ناسازگار می تواند در بسیاری از شرایط به ویژه در بازارهای بیمه که خریداران بیمه ریسک کار را بهتر از شرکت های تشخیص می دهند (پاولی[۲] ۱۹۷۴) و یا در بازارهای نیروی کار که کارکنان توانایی های خود را بهتر از شرکت هایی که آنها را استخدام می کنند، تشخیص می دهند (اسپنز[۳] ۱۹۷۳)، موجب ایجاد مشکلاتی شود. یکی از مهمترین عناصر دیگر در عدم تقارن اطلاعاتی «عمل مخفی» است، یعنی یکی از مخاطبین معامله، عملی انجام می دهد که از دید طرف دیگر مخفی باقی می ماند و این عمل، بازده طرفین را تحت تاثیر قرار می دهد. این موضوع معمولاً تحت عنوان خطر اخلاقی نام گذاری می شود.
خطر اخلاقی بیشتر در شرایطی مطرح می شود که یک طرف به عنوان کارگزار طرف دیگر عمل می کند. مانند مواردی که یک مشتری یک وکیل را استخدام می کند. نقش عدم تقارن اطلاعاتی در قراردادهای تامین مالی سرمایه گذاران مخاطره پذیر روشن شده است. سالمن[۴] (۱۹۹۰) نشان داد که اعمال قراردادی در صنایع سرمایه گذاری مخاطره پذیر بازتابی از عدم اطمینان مبادلاتی و عدم تقارن اطلاعاتی بین سرمایه گذاران مخاطره پذیر و کارآفرینان است.آمیت، گلوستن و مولر[۵] (۱۹۹۳) اظهار کردند که سرمایه گذاران مخاطره پذیر را باید به صورت واسطه گران مالی مورد ملاحظه قرار داد. این نویسندگان مشکلات اطلاعاتی مربوطه را شناسایی کرده و مجموعه ای از سؤالات تحقیقی را فراهم آوردند. باری[۶] (۱۹۹۴) بر روی اطلاعاتی که کارآفرینان تنها در مورد توانمندی های خود قبل از عقد قرارداد دارند، تاکید کرد. او اظهار کرد که کارآفرینانی که بسیار خوشبین بوده و به توانمندی های خود اعتماد دارند، ممکن است به سمت تامین مالی کسب و کارهای دارای ریسک بالا، تمایل نشان دهند. تعداد بسیار اندک ولی در حال رشدی از مدل های تامین مالی سرمایه گذارن مخاطره پذیر در حوزه عدم تقارن اطلاعاتی ارائه شده است. چان[۷] (۱۹۸۳) بر روی نقش مثبت سرمایه گذاران مخاطره پذیر در بهبود مشکلات انتخاب بازار برای تامین مالی کارآفرینانه اشاره کرد. او نشان داد که انتخاب اشتباه بازار به دلیل نبود سرمایه گذار مخاطره پذیر باتجربه رخ می دهد. این مقاله اهمیت درک شرایطی را نشان می دهد که در طی آن سرمایه گذاران مخاطره پذیر از پروژه کاری کارآفرین اطلاع می یابند. چان، سیگل و تاکور[۸] (۱۹۹۰) قوانین سرانگشتی متنوعی را برای اعمال قراردادی در سرمایه گذاری مخاطره پذیر ارائه کردند. ایده اساسی در این مطالعات، این است که سرمایه گذاران مخاطره پذیر به مرور زمان اطلاعات بیشتری در مورد توانمندی های کارآفرینان به دست آورده و سپس تصمیم می گیرند که کارآفرینان را جهت مدیریت پروژه حفظ کنند و یا آنها را از مدیریت پروژه کنار بگذارند. هیرائو[۹] (۱۹۹۳) فرض کرد که کارگزاران (مانند کارآفرین) اعمال غیر قابل مشاهده ای انجام می دهند که فرایند یادگیری سرمایه گذار در مورد کارآفرین را تحت تاثیر قرار می دهد. او دریافت که به دلیل تعامل بین یادگیری و خطر اخلاقی، یک قرارداد بلندمدت، معادل مجموعه ای از قراردادهای کوتاه مدت نیست. برجمان و هج[۱۰] (۱۹۹۸) شرایط مشابهی را مورد تحلیل قرار دادند که در آن شرایط رابطه ای بین خطر اخلاقی و یادگیری در مورد کیفیت پروژه وجود داشت. خطر اخلاقی در رابطه بین سرمایه گذار و کارآفرین، نه تنها موجب کاهش موفقیت کسب و کار شده، بلکه موجب کاهش فرایند یادگیری در رابطه بین سرمایه گذار و کارآفرین نیز می شود. این نویسندگان دریافتند که در این شرایط بهترین نوع قرارداد، قراردادهای بلندمدت است. آمیت، گلوستن و مولر (۱۹۹۰) یک مدل کارگزار- سرمایه گذار ارائه دادند که در آن سرمایه گذاران در مورد نوع شخصیت کارآفرین هنگام پیشنهاد جهت سرمایه گذاری در شرکت، با عدم اطمینان مواجه می شوند، که این عدم تقارن اطلاعاتی تحت تاثیر قراردادهای واقعی قبلی با کارآفرین قرار می گیرد. این نویسندگان تاکید می کنند که مهمترین معیار سرمایه گذاری سرمایه گذاران مخاطره پذیر بر روی کسب و کار، مهارت ها و توانمندی های کارآفرین است.
آمیت، گلوستن و مولر (۱۹۹۴) به نقش مکانیزم های متفاوت برای تطابق کارآفرینان و سرمایه گذاران مخاطره پذیر در کاهش مشکلات انتخاب ناسازگار توجه نشان دادند. آنها کار روتسچایلد و استیگلیتز[۱۱] (۱۹۷۶) را با اعمال بعضی مفروضات مبتنی بر قواعد تجربی در صنعت تامین مالی مخاطره پذیر توسعه دادند. آنها فرض کردند که کارآفرینان اطلاعاتی در مورد نوع شخصیت خود دارند و سرمایه گذاران مخاطره پذیر می توانند در مدیریت سرمایه های خود مشارکت داشته باشند و به این صورت می توانند به صورت مستقیم در موفقیت کسب و کار خود مشارکت داشته باشند. کارآفرینان ممکن است به دنبال تامین سرمایه بوده و سرمایه گذاران به دنبال فرصت های مناسب سرمایه گذاری می باشند.
آدماتی و فلیدریر[۱۲] (۱۹۹۴) دریافتند که سرمایه گذاران مخاطره پذیر قراردادهای دارای سهم ثابت را ترجیح می دهند. این قراردادها به سرمایه گذاران مخاطره پذیر اجازه می دهد که بخشی از سهم نهایی سود را در اختیار گرفته و در آینده نیز درصد ثابتی از سهم سود را مالک شوند. به دنبال کار این نویسندگان، هلمن[۱۳] (۱۹۹۴) یک مدل چند مرحله ای شامل مراحل سرمایه گذاری ارائه کرد. او مشخصه های نهادی خاصی ارائه کرد که سرمایه گذاران مخاطره پذیر را از سایر روش های تامین مالی سنتی متفاوت می کرد. به عنوان مثال او توضیح داد که وقتی سرمایه گذاران مخاطره پذیر بر روی یک شرکت سرمایه گذاری می کنند، انگیزه بسیار زیادی جهت نظارت بر عملکرد آن شرکت از خود نشان می دهند که این عمل موجب اجتناب شرکت از درگیری با اشتباهات کوتاه مدت می شود. این نظارت دقیق بر عملکرد شرکت توسط سرمایه گذاران مخاطره پذیر می تواند موجب کاهش مشکلات خطر اخلاقی گردد. روش های دیگری که برای فائق آمدن بر مشکلات عدم تقارن اطلاعاتی در روابط سرمایه گذار و کارآفرین ارائه شده است، عبارتند از استفاده از سهام قابل تبدیل (باری ۱۹۹۴)، کنترل حقوق (هلمن ۱۹۹۸)، عضویت در هیات مدیره شرکت مورد سرمایه گذاری (لرنر[۱۴] ۱۹۹۵) و ایجاد سندیکا (لرنر ۱۹۹۴).
تصویر درباره بازار سهام (بورس اوراق بهادار)
تایبجی و برانو[۱۵] (۱۹۸۴) در مقاله خود به تشریح فعالیت هایی پرداختند که سرمایه گذاران مخاطره پذیر جهت کاهش مشکلات ناشی از عدم تقارن اطلاعاتی انجام می دهند. تایبجی و برانو اظهار کردند که تامین مالی مخاطره پذیر شامل مراحل زیر می باشد:
۱- یافتن مبادله
۲- نمایش مبادله
۳- ارزیابی مبادله
۴- ساختاردهی مبادله
۵- فعالیت های بعد از سرمایه گذاری
صندوق های سرمایه گذاری مخاطره پذیر به صورت سنتی بر روی شرکت های کارآفرینانه جوان و دارای رشد سریع که امکان دسترسی به بازار سهام عمومی را ندارند، سرمایه گذاری می کنند. در آمریکا نوآوری های پشتیبانی شده توسط سرمایه گذاران مخاطره پذیر، حجم بازده عظیمی را برای این نوع سرمایه گذاران به ارمغان آورده است. مشخصه های اصلی این نوع سرمایه گذاری ها، عبارت است از ریسک بالاتر، ارزش اسقاط کمتر، افق سرمایه گذاری طولانی تر و عدم تقارن اطلاعاتی بالاتر در مقایسه با سرمایه گذاری های بخش عمومی.
از آنجایی که این نوع سرمایه گذاری ها در حوزه غیر عمومی اتفاق می افتند، لذا مشخصه اساسی آنها عدم تقارن اطلاعاتی بسیار بالا بین کارآفرین و سرمایه گذار است. به این خاطر است که سرمایه گذاران مخاطره پذیر به صورت فعال درگیر نظارت، مدیریت استراتژیک، برنامه ریزی و تصمیم گیری در شرکت هایی می شوند که در آنها سرمایه گذاری کرده اند (یوادا[۱۶] ۲۰۰۴). سرمایه گذاران مخاطره پذیر اصولا سرمایه مورد نیاز شرکت را در مرحله ای که هدف و محصول شرکت به خوبی تعریف و ارائه شده است، تامین می کنند. در ضمن سرمایه گذاران مخاطره پذیر نقش بسیار فعالی در تصمیمات ابتدایی مانند پیشنهاد عمومی سازی و یا ادغام و اکتساب شرکت بر عهده دارند. هرچند در بعضی مواقع، سرمایه گذاران مخاطره پذیر با معرفی شرکت به بخش عمومی و یا ادغام و اکتساب آن، بازده بسیار خوبی برای سرمایه گذاری های خود به دست می آورند اما در اکثر مواقع آنها ممکن است با شکست شرکت و از دست دادن سرمایه نیز مواجه شوند.
مطالعات قبلی در حوزه سرمایه گذاری مخاطره پذیر مانند لرنر (۱۹۹۴، ۱۹۹۵)، گمپرز[۱۷] (۱۹۹۵، ۱۹۹۶)، و گمپرز و لرنر[۱۸] (۱۹۹۹) بیشتر به آزمونهای اقتصادی سیکل سرمایه گذاری مخاطره پذیر شامل یافتن پول، سرمایه گذاری و خروج مبادرت کرده و بر روی مکانیزم های صنعت سرمایه گذاری مخاطره پذیر متمرکز شده اند. علی رغم افزایش توجه به سرمایه گذاران مخاطره پذیر در فرایند تامین مالی کارآفرینانه، توجه اندکی به عملکرد ریسک و بازده این سرمایه گذاران شده است. مطالعات اولیه در این حوزه بیشتر بر روی آزمون های اقتصادی و مطالعه تجربی دوره های سرمایه گذاری متمرکز بوده است. یکی از مهمترین مطالعات تجربی در این حوزه که به عملکرد ریسک و بازده سرمایه این نوع سرمایه گذاران توجه کرده، مطالعه ای است که توسط کوچرن[۱۹] (۲۰۰۵) انجام شده است. اکثر سرمایه گذاران به این دلیل به سمت سرمایه گذاری های مخاطره پذیر روی می آورند که معتقدند که تنوع ریسک می تواند موجب افزایش کارایی سرمایه گذاری های آنها شود.
هرچند تا به حال مطالعات بسیاری در مورد عوامل اقتصادی و مالی تاثیرگذار بر روی سرمایه گذاری مانند سهام و اوراق قرضه انجام شده است اما تحقیقات اندکی در مورد نیروهایی که سرمایه گذاران را به سرمایه گذاری مخاطره پذیر تشویق می کند، موجود است. فاما و فرنچ یک مدل سه عاملی در حوزه شناخت این مشکلات ارائه کرده اند که عوامل فهرست شده در این مدل عبارتند از:
۱- بازار کلی سهام که موجب افزایش بازده می شود
۲- اندازه شرکت (بزرگ در مقابل کوچک)
۳- عامل ارزش بازار دفتری (کم در مقابل زیاد).
۲-۸-۲- پیشینه تحقیق داخلی
اسلامی بیدگلی و کاظمیان (۱۳۸۴) طی تحقیقی الگوی صندوق سرمایه گذاری ریسک پذیر را بر پایه سه رکن گردآوری وجوه، سرمایه گذاری و استراتژی خروج طراحی نمودند. آنها با توجه به ریسک های فناوری، کارآفرینی و نقدینگی شرکت های کار آفرین فناورانه، استفاده از عقد جعاله را در شرایط ریسکی بین تأمین کنندگان صندوق و صندوق سرمایه‌گذاری ریسک پذیر مطرح کردند.
عرفانیان و شیرزادی (۱۳۸۶) طی پژوهشی به بررسی تاریخچه، نقش، اهمیت و کارکرد اقتصادی سرمایه گذاری های خطرپذیر پرداختند. آنها طی این پژوهش، ساختاری مناسب برای انجام سرمایه‌گذاری‌های مخاطره‌پذیر در ایران را ارائه نمودند. در ساختار پیشنهادی فوق، دو نوع شراکت وجود دارد: یکی شراکت شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر و کارآفرین که در آن کارآفرین، شریک عمومی و شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر، شریک با مسئولیت محدود است و دیگری شراکت شرکت سرمایه‌گذاری خطر‌پذیر و شرکت سرمایه‌گذاری و سرمایه‌گذاران دیگر که در آن شرکت سرمایه‌گذاری خطر‌پذیر، شریک عمومی و دیگر سرمایه گذاران، شرکای با مسئولیت محدود هستند.
۲-۹- خلاصه و جمع بندی :
در این فصل سعی شد تا مفاهیم و مبانی تحقیق بیان گردد. ابتدا تعریف و تاریخچه ای از سرمایه گذاری ریسک پذیر بیان گردید . پس از آن ابعاد و ویژگی های سرمایه ریسک پذیر بیان شد ، در ادامه مباحث مربوط به صندوق های ریسک پذیر بیان شده است . در پایان هم پیشینه تحقیقات بیان گردید.
فصل سوم

 

روش شناسی تحقیق

 

 

۳-۱- مقدمه

 

بسیاری از صندوق های سرمایه گذار در مراحل مختلف ظهور و پیشبرد فرایند سرمایه گذاریشان، به مشکلات و مسائل متعددی برخورد می‌کنند که دستیابی به راه حل‌های مناسب مسلتزم در نظر گرفتن متغیرهای تاثیر گذار مختلف می‌باشد. این امر در مورد سازمان‌های کوچک و متوسط که از یکسو اقدام به فعالیت‌های سرمایه گذاری برای آنها یک مزیت رقابتی و از سوی دیگر عدم دسترسی کافی به منابع رقابتی برای آنها یک تهدید محسوب می گردد، شایان اهمیت ویژه ای است(Covin&Slevin 1989, Glancy&Mcquaid 2000).
بدین منظور ابتدا عناوین متغیرهای تحقیق و کدگذاری آنها آورده شده، سپس فرضیات پژوهش برمبنای مطالعات صورت‌گرفته بر تحقیقات پیشین(که در فصل دوم به‌طور کامل بدان پرداخته شد) دسته‌بندی و ارائه گردیده و در نهایت چرایی و چگونگی استفاده از ابزارهای تحلیلی در قالب طرح تحقیق مرحله‌بندی و تشریح شده است. در این راستا از ابزارها و تکنیک‌های آماری نظیر تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی[۲۰] برای بررسی و تایید سازه‌های شکل‌دهنده مفاهیم اصلی تحقیق استفاده می‌شود. استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری[۲۱] و تحلیل مسیر[۲۲] برای ارائه مدل فرایندی چندبعدی صندوق های سرمایه گذاری آخرین رویه آماری است که در این تحقیق عملیاتی می‌گردد.

 

۳-۲- متغیرهای پژوهش

 

یک متغیر هرنوع پدیده‌ای است که می‌تواند ارزش‌های متفاوت و متغیر به خود بگیرد. ارزش‌هایی که بسته به زمان و یا پدیده مورد مطالعه تعییر می‌کند. در پژوهش‌های رفتاری متغیرهای تحقیق به شکل‌های مختلفی ظهور می‌یابند. متغیرهای وابسته، مستقل، میانجی و مداخله‌گر با تعاریف خاص خود دسته‌بندی از متغیرهای تحقیق ایجاد می‌کنند. استخراج متغیرها در این تحقیق بر پایه طرح مساله و مطالعه روش و نتایج پژوهش‌های پیشین صورت گرفته و در مطالعه‌ای آزمایشی[۲۳] تعدیلات لازم بر آن صورت خواهد گرفت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*